Манзили басии давру бпои моро шикастаи хорҳо

منزل بسی دور و بپا ما را شکسته خارها

Вомондагонро муҳлатӣ эй корвони солорҳо

واماندگان را مهلتی ای کاروان سالارها

Огаҳи зрнҷ бодия бошанд вопаси мондагон

آگه زرنج بادیه باشند واپس ماندگان

Маҳмил нишинонро чаҳ ғам бошад зи захми хорҳо

محمل نشینان را چه غم باشد ز زخم خارها

Ҳар кас ки дар ин корвони фаҳмади забони ишқ ро

هر کس که در این کاروان فهمد زبان عشق را

Донад ки дар бонги ҷараси пинҳон буд гуфторҳо

داند که در بانگ جرس پنهان بود گفتارها

Гӯи боғбон бар рӯй мо бандад дар гулзор ро

گو باغبان بر روی ما بندد در گلزار را

Моро нигоҳии бас буд аз рахнаи деворҳо

ما را نگاهی بس بود از رخنه دیوارها

Бо ин қади раъно агар бартараф гулшан бигузарӣ

با این قد رعنا اگر برطرف گلشن بگذری

Бандади зи тавқи қамарёни сарви чамани зуннорҳо

بندد ز طوق قمریان سرو چمن زنارها

Умрии табиб аз гуфтугӯ хомӯш будам ин замон

عمری طبیب از گفتگو خاموش بودم این زمان

Шуд об аз сӯзи дилами меҳри лаби изҳорҳо

شد آب از سوز دلم مهر لب اظهارها