зи чашм хӯн фишон хеш дорам чашм аз он имшаб

ز چَشْمِ خون‌فَشانِ خویش، دارم چشم از آن، امشب

Ки аз ашкам равон созад ба кӯяши корвони имшаб

که از اشکم، روان سازد به کویش، کاروان، امشب

Магар дар базми мо он оташин рухсор ме ояд

مگر در بزمِ ما، آن آتشین‌رخسار می‌آید

Ки моро ҳамчуи шамъ афтодааст оташ ба ҷони имшаб

که ما را همچو شمع افتاده‌است آتش به جان، امشب

Ба азми рақс дар маҳфили камар чун баст ме гуфтам

به عَزْمِ رَقْص در مَحْفِل، کمر چون بَسْت می‌گفتم

Ки як ошиқ нахоҳад баради ҷонӣ аз миёни имшаб

که یک عاشق نخواهد بُرد جانی از میان، امشب

Тапиданҳои дил аз ҳади гузашти умед он дорам

تپیدن‌هایِ دل از حد گذشت، امّیدِ آن دارم

Ки тири ноз ӯро сина ам гардад нишони имшаб

که تیرِ نازِ او را سینه‌ام گردد نشان، امشب

Набошад фурсати ҳарфии зи ҷӯш гиряам варна

نباشد فرصتِ حرفی ز جوشِ گریه‌ام ورنه

Шикоятҳо басӣ дорам зи бахти саргарони имшаб

شکایت‌ها بسی دارم ز بختِ سرگران، امشب

Аён шуд зинда равадӣ ҳар тараф аз чашми гирёнам

عیان شد زنده‌رودی هر طَرَف از چَشْمِ گریانم

Табиби афтодае дигар ба фикри Исфаҳони имшаб

«طبیب» افتاده‌ای دیگر به فکرِ اصفهان، امشب