Ба сайди ҷуста аз домӣ чаҳ хуш мегуфт сайёдӣ

به صید جسته از دامی چه خوش می‌گفت صیّادی

Ки аз доми алойиқгар туоне ҷуст , озодӣ

که از دام علایق گر توانی جست، آزادی

Ту бо бегонагон биншин ба ъушрат каз ғами озодӣ

تو با بیگانگان بنشین به عشرت کز غم آزادی

Ки бо ғами ошноёнро набошад хотири шодӣ

که با غم آشنایان را نباشد خاطر شادی

Ман он рӯзии зи шаҳди ишқи ширин ком гардидам

من آن روزی ز شهد عشق شیرین‌کام گردیدم

Ки дар ин бесутун на хусравӣ буд ва на Фарҳодӣ

که در این بیستون نه خسروی بود و نه فرهادی

Ба ҳурмони дили ҳасрати насибами гӯ баҳор омад

به حرمان دل حسرت نصیبم گو بهار آمد

Ба ҳар гулшан ки дидам қамаре ё сарви озодӣ

به هر گلشن که دیدم قمریی یا سرو آزادی

зи ҳиҷри офияти душман , ба гардун рафт фарёдам

ز هجر عافیت دشمن، به گردون رفت فریادم

Ту бепарво нашуд як шаби диҳии гӯшӣ ба фарёдӣ

تو بی‌پروا نشد یک شب دهی گوشی به فریادی

зи лаълати хостам комӣ кунам ҳосил надонистам

ز لعلت خواستم کامی کنم حاصل ندانستم

Ки дорад дар миёни чашмати зи мижгони теғи бедодӣ

که دارد در میان چشمت ز مژگان تیغ بیدادی

Ҳаётӣ дар гузар дорам видоъӣ дар назар дорам

حیاتی در گذر دارم وداعی در نظر دارم

Фиғонӣ бо асар дорам ту ҳам эй гиряи имдодӣ

فغانی با اثر دارم تو هم ای گریه امدادی

Чаҳ суди авроқи умри ту табиб аз хандаи ғифлат

چه سود اوراق عمر تو طبیب از خنده غفلت

Дарин гулшан ба ранги гул ки бар бод фано додӣ

درین گلشن به رنگ گل که بر باد فنا دادی