Қисматами кош ба он кӯй кашад дигари бор

قسمتم کاش به آن کوی کشد دیگر بار

Ки аз он марҳалаи ман дили нигарони бастами бор

که از آن مرحله من دل‌نگران بستم بار

Ба ту муҳтоҷи чунонам ки фақирӣ ба дирам

به تو محتاج چنانم که فقیری به درم

Ба ту муштоқи чунонам ки ғариқӣ ба канор

به تو مشتاق چنانم که غریقی به کنار

Бе ту бар синаи занам ҳарчӣ дарин ноҳияи санг

بی‌تو بر سینه زنم هرچه درین ناحیه سنگ

Бе ту бар дили шиканам ҳарчӣ дарин бод ба хор

بی‌تو بر دل شکنم هرچه درین باد به خار

Ҳама дар васл ва надонам ба ки нолам аз ҳиҷр

همه در وصل و ندانم به که نالم از هجر

Ҳамаи сармаст ва надонам ба ки гӯям зи хумор

همه سرمست و ندانم به که گویم ز خمار

Ман ва аз ишқи сабурӣ ба чаҳ тоб ва чаҳ тавон

من و از عشق صبوری به چه تاب و چه توان

Ман ва аз кӯии ту даврӣ ба чаҳ сабр ва чаҳ қарор

من و از کوی تو دوری به چه صبر و چه قرار

Бо гадои ту аз хоҷагӣ ам бошад нанг

با گدایی تو از خواجگی‌ام باشد ننگ

Бо ғуломии ту аз хусравӣ ам бошад ор

با غلامی تو از خسروی‌ام باشد عار

Буии зулфин туам ба буд аз нофаи чин

بوی زلفین توام به بود از نافهٔ چین

Хоки наълин туам ба буд аз машки ттор

خاک نعلین توام به بود از مشک تتار

Сифат ишқ ндонӣ ту ки ошиқ нашудӣ

صفت عشق ندانی تو که عاشق نشدی

Ҳол бемор ндонӣ чу нагаштӣ бемор

حال بیمار ندانی چو نگشتی بیمار

Гарчи теғам бузанд фарқи ману мақдами дӯст

گرچه تیغم بزند فرق من و مقدم دوست

Гарчи зорами бикашади дасти ману домани ёр

گرچه زارم بکشد دست من و دامن یار

Набӯд дӯст агар аз дӯст барояд бхрўш

نبود دوست اگر از دوست برآید بخروش

Набӯд ёргар аз ёри براردи зинҳор

نبود یار گر از یار برآرد زنهار

Ба фурӯмондагӣ ам кист кунад марҳаматӣ

به فروماندگی‌ام کیست کند مرحمتی

Корвони рафтау афтодаи маро дар гули бор

کاروان رفته و افتاده مرا در گل بار

Ба хадангам зад ва афганд ва ба тФрок набаст

به خدنگم زد و افگند و به تفراک نبست

Шаҳсаворӣ ки дар ин бодия мекард шикор

شهسواری که در این بادیه می‌کرد شکار

Рафтае эй ки ба манзил , хабарии бозбгир

رفته‌ای ای که به منزل، خبری بازبگیر

Вопасиро ки дарин бодия монад аз рафтор

واپسی را که درین بادیه ماند از رفتار

Аз зулолӣ ки ба ман медиҳад имрӯз чаҳ суд

از زلالی که به من می‌دهد امروز چه سود

Ки зи баси сӯхти марои ташнаи лабии ҷони фигор

که ز بس سوخت مرا تشنه‌لبی جان فگار

Аҷабӣ нест азин синаи сӯзони табиб

عجبی نیست ازین سینهٔ سوزان طبیب

Ки пас аз марг гиёҳяш наравед зи мазор

که پس از مرگ گیاهیش نروید ز مزار