Мондам аз бас ки ба ғурбат , ватан аз ёдам рафт

ماندم از بس که به غربت، وطن از یادم رفت

Дар қафаси бас ки нишастам , чаман аз ёдам рафт

در قفس بس که نشستم،چمن از یادم رفت

На саман зон чаманам монад ба хотир , неи сарв

نه سمن زان چمنم ماند به خاطر، نی سرو

Сарв гардид Фромш , саман аз ёдам рафт

سرو گردید فرامش، سمن از یادم رفت

Чун гиребон таассуф надирам лолаи сифат ?

چون گریبان تاسف ندرم لاله صفت؟

Сӯсании ҷомаи гули перҳан аз ёдам рафт

سوسنی جامه گل پیرهن از یادم رفت

Бол парвонагӣам дўрншин монад зи шамъ

بال پروانگی ام دورنشین ماند ز شمع

Аҷабӣ нест агар сӯхтан аз ёдам рафт

عجبی نیست اگر سوختن از یادم رفت

Ғурбатам гуфт магӯ рӯй ватан хоҳам дид

غربتم گفت مگو روی وطن خواهم دید

Бозгаштан чу дарин омадан аз ёдам рафт

بازگشتن چو درین آمدن از یادم رفت

Номаи шавқ , ба ном ки намоями таҳрир ?

نامه شوق، به نام که نمایم تحریر؟

Исми ёрони чўраҳи анҷуман аз ёдам рафт

اسم یاران چوره انجمن از یادم رفت

Бо ду сад фикр наёяд ба забонами як ҳарф

با دو صد فکر نیاید به زبانم یک حرف

Бас ки дар кунҷ хамӯшӣ , сухан аз ёдам рафт

بس که در کنج خموشی، سخن از یادم رفت

Ман ки чун писта надорам хабарӣ аз лаби худ

من که چون پسته ندارم خبری از لب خود

Чун нагӯям ки забону даҳан аз ёдам рафт ?

چون نگویم که زبان و دهن از یادم رفت؟

Кард тғро чу ҳикояти зи кдўртгаҳи ҳинд

کرد طغرا چو حکایت ز کدورتگه هند

Ғами Эрон чу нишоти дкн аз ёдам рафт

غم ایران چو نشاط دکن از یادم رفت