Рӯзу шаб , дрбчаҳи машриқу мағриб боз аст

روز و شب، دربچه مشرق و مغرب باز است

Варна аз танагии ин хона , нафас ме гирад

ورنه از تنگی این خانه، نفس می گیرد

Чаҳ умед аз хами гардун , ки зи паймонаи меҳр

چه امید از خم گردون، که ز پیمانه مهر

Ончӣ дар соғари маи рехта , пас ме гирад

آنچه در ساغر مه ریخته، پس می گیرد