Ба умедӣ ки чу Тифли нигаҳами бозоиӣ

به امیدی که چو طفل نگهم بازآیی

То дами субҳ , дар хонаи чашмами во буд

تا دم صبح، در خانه چشمم وا بود

Турфаи роҳии сети раҳи марг ки бо ӣнҳамаи хавф

طرفه راهی ست ره مرگ که با اینهمه خوف

Ҳаркии дидем , дарав бехабар ва танҳо буд

هرکه دیدیم، درو بی خبر و تنها بود