Шаб аз ранҷи хумор озурда будам

شب از رنج خمار آزرده بودم

намехӯрдам пиёла , мурда будам !

نمی خوردم پیاله، مرده بودم!

Ба завқи онкии пошам бар қабоят

به ذوق آنکه پاشم بر قبایت

Гули маҳтобро афшурда будам

گل مهتاب را افشرده بودم

Нашуд мелам ба оҳанги камонча

نشد میلم به آهنگ کمانچه

зи баси тири тағофул хӯрда будам

ز بس تیر تغافل خورده بودم

Насими оҳам аз сар во наме шуд

نسیم آهم از سر وا نمی شد

Чу гесуии ту бар ҳам хӯрда будам

چو گیسوی تو بر هم خورده بودم

Сарангуштам чаро май сӯхт чун шамъ ?

سرانگشتم چرا می سوخت چون شمع؟

Агар доғ туро нашимурда будам

اگر داغ ترا نشمرده بودم