Шуд фаромӯши з такрор хамӯшӣ суханам

شد فراموش ز تکرار خموشی سخنم

Таҳтаи машқ сукутаст забон дар даҳанам

تخته مشق سکوت است زبان در دهنم

Бас ки бе рӯй ту дорам сари хунрезии худ

بس که بی روی تو دارم سر خونریزی خود

намешавам кушта , агар теғ кашад мӯии танам !

می شوم کشته، اگر تیغ کشد موی تنم!

зи оби ғурбат ба сари роҳи нишотам гул шуд

ز آب غربت به سر راه نشاطم گل شد

Ҳар ғуборӣ ки ба дил буд зи хоки ватанам

هر غباری که به دل بود ز خاک وطنم