Ғаму андӯҳ ки паймонаи даҳ доғ диланд

غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلند

Нагузоранд ки дар майкада танҳо бошам

نگذارند که در میکده تنها باشم

Ману абри мижа , каз бориши Нитсаоне ӯ

من و ابر مژه، کز بارش نیسانی او

Ҳар куҷои пои нуҳум , бар лаб дарё бошам

هر کجا پای نهم، بر لب دریا باشم

Ҳамчуи кҳсор , ба зӯрам натавон буд ба шаҳр

همچو کهسار، به زورم نتوان بود به شهر

Мавсими лола чу дар доман саҳро бошам

موسم لاله چو در دامن صحرا باشم