Дилам дар нозукии боҷ аз пар парвона ме гирад

دلم در نازکی باج از پر پروانه می گیرد

Бишӯй аз наргиси худ , серумаи оташи нигоҳӣ ро

بشوی از نرگس خود، سرمه آتش نگاهی را

Рухи он глъзор аз бас ки шодобаст , май тарсам

رخ آن گلعذار از بس که شاداب است، می ترسم

Ки мавҷ тозагӣ шавед зи абрӯяши сиёҳиро !

که موج تازگی شوید ز ابرویش سیاهی را!

Чу он сарви чмонро барканори ҷӯ гузор уфтад

چو آن سرو چمان را برکنار جو گذار افتد

Кунад устода , шавқи пои бӯсаши оби роҳиро !

کند استاده، شوق پای بوسش آب راهی را!