Ба барги айши расм ,гар чу навбаҳори ое

به برگ عیش رسم، گر چو نوبهار آیی

Миён боғ шавам , чун ту дар канори ое

میان باغ شوم، چون تو در کنار آیی

Ту он гулӣ ки баҳор аз рухи ту май борад

تو آن گلی که بهار از رخ تو می بارد

Чаро ниҳол нагардад чу пеши хори ое ?

چرا نهال نگردد چو پیش خار آیی؟

Кунад сифедии чашмами ниёбати дами субҳ

کند سفیدی چشمم نیابت دم صبح

Шабӣ ки сӯии ман аз роҳи интизори ое

شبی که سوی من از راه انتظار آیی

Ҳазор хок нишин , оҳ мекашад зи паии ?ут

هزار خاک نشین، آه می کشد ز پی ات

намешавад ки ба ин кӯча бе ғубори ое

نمی شود که به این کوچه بی غبار آیی

Дило зи риштаи зулфаш агар бидорӣ даст

دلا ز رشته زلفش اگر بداری دست

Аҷаб ки як сари сӯзани маро ба кори ое

عجب که یک سر سوزن مرا به کار آیی