Ман на абрам , на ту гул , баҳр чаҳ дар боғи висол

من نه ابرم، نه تو گل، بهر چه در باغ وصال

Чун замин тар шавад аз гиряи ман , ханда кунӣ

چون زمین تر شود از گریه من، خنده کنی

Чун рӯй пештар аз мавсими гули рӯ ба чаман

چون روی پیشتر از موسم گل رو به چمن

Бе ниёзаши зи гули мавсим оянда кунӣ

بی نیازش ز گل موسم آینده کنی

Ман ва он лаъли равони бахш ки аз як суханаш

من و آن لعل روان بخش که از یک سخنش

Дил агар мурдаи садсола буд , зинда кунӣ

دل اگر مرده صدساله بود، زنده کنی

Бас ки хубаст саропои танат чун хуршед

بس که خوب است سراپای تنت چون خورشید

Бднмогар буд ойӣна , хушоянда кунӣ

بدنما گر بود آیینه، خوشاینده کنی