Фиғони зи гардиши чархи ситамгари ғаддор
فغان ز گردش چرخ ستمگر غدار
Ҳазор марҳала даврам фиканд аз дилдор !
هزار مرحله دورم فکند از دلدار!
Сипеҳри кҷрўи пурфани маро ба пеш оварад
سپهر کجرو پرفن مرا به پیش آورد
Чаҳ ҳолатӣ ки на ҳади сукӯн на сабру қарор !
چه حالتی که نه حد سکون نه صبر و قرار!
Маро ба сари з май васл ӯ ғурурӣ буд
مرا به سر ز می وصل او غروری بود
Кунун ки даврами азуи ҷой мастӣасту хумор
کنون که دورم ازو جای مستی است و خمار
Ба бӯстони латофати ниҳоли қомат ӯ
به بوستان لطافت نهال قامت او
Ба мисли тӯбоу шамшоду сарви хӯшаи қатор
به مثل طوبی و شمشاد و سرو خوشه قطار
Даҳан ба вақти сухан буд ҳуққаи гавҳар
دهن به وقت سخن بود حقه گوهر
Намӯда лаъли вай аз мӯъҷизи масеҳои ор
نموده لعل وی از معجز مسیحا عار
Ба ҳркҷо ки чу гули ёри хайма зан ме шуд
به هرکجا که چو گل یار خیمه زن میشد
Ба гирди хирман моҳаш будам чу булбули зор
به گرد خرمن ماهش بودم چو بلبل زار
Ба маҳфилӣ ки рух ӯ чароғ ме афрӯхт
به محفلی که رخ او چراغ میافروخت
Маро набӯд чу парвонаи қисматии ҷузи нор
مرا نبود چو پروانه قسمتی جز نار
Дареғи азонкаҳи марои давлатии муяссар буд
دریغ ازآنکه مرا دولتی میسر بود
Муқӣми каъба кӯяш будам ба лайл ва наҳор
مقیم کعبه کویش بودم به لیل و نهار
Ҳазор нолау афғони зи чархи буқаламун
هزار ناله و افغان ز چرخ بوقلمون
Ки кард оқибатро кори ман ба ҳиҷри дучор !
که کرد عاقبت را کار من به هجر دچار!
Ту эй насими сабогар гузар кунӣ сӯяш
تو ای نسیم صبا گر گذر کنی سویش
Чунонкӣ дидӣ марои ҳоли сар ба сари пеши ор !
چنانکه دیدی مرا حال سر به سر پیش آر!
Бигӯ ки эй бути номеҳрбони сангини дил
بگو که ای بت نامهربان سنگیندل
зи ҳоли ошиқи дили хастаи гуҳи гуҳии ёди ор !
ز حال عاشق دل خسته گهگهی یاد آر!
Ба шаръ ишқ набошад раво ки аз ошиқ
به شرع عشق نباشد روا که از عاشق
Кунанд тарки вафо ва шаванд з ӯ безор !
کنند ترک وفا و شوند ز او بیزار!
Ба сатри лавҳи дилаши ғайри абҷади ишқат
به سطر لوح دلش غیر ابجد عشقت
Наёфтам рақамӣ саъй кардаам бисёр !
نیافتم رقمی سعی کردهام بسیار!
Забон ба васфи ту бигушодааст чун тӯтӣ
زبان به وصف تو بگشاده است چون طوطی
Ба ҷузи ҳадиси ту дигар намекунад такрор
به جز حدیث تو دیگر نمیکند تکرار
Чу моҳи нав ба хами абрӯяти суҷуди орад
چو ماه نو به خم ابرویت سجود آرد
зи ҷаъди сунбули ту баста дар миёни зуннор
ز جعد سنبل تو بسته در میان زنار
Ниҳоли қомат ӯ аз ғамат дўто гашта
نهال قامت او از غمت دوتا گشته
Хазон шудаст гули умр ӯ ба фасли баҳор !
خزان شدست گل عمر او به فصل بهار!
Гуҳӣ ба кӯҳ бало ҳаст ҳамдами Фарҳод
گهی به کوه بلا هست همدم فرهاد
Гуҳии зи ишқи ту маҷнӯн ба кӯчау бозор
گهی ز عشق تو مجنون به کوچه و بازار
Ба кунҷи зовияи меҳнат ва ?илам дидам
به کنج زاویه محنت و الم دیدم
Ки нест ғайри хаёли ту дайгарии ғмхўор !
که نیست غیر خیال تو دیگری غمخوار!
Ба интизори қудуми ту фарш раҳ гашта
به انتظار قدوم تو فرش ره گشته
Бар он умед ки Монӣ қадам бирав як бор !
بر آن امید که مانی قدم برو یک بار!
Чаҳ мешавад ки ба ӯ аз карами гузари оре
چه میشود که به او از کرم گذر آری
Ту эйнигор қамари оризи парии рухсор ? !
تو ای نگار قمر عارض پریرخسار؟!
Пас аз саломи расонӣдан аз ман маҳҷӯр
پس از سلام رسانیدن از من مهجور
з рӯй чеҳраи мазмуни ту пардаро бурдор
ز روی چهره مضمون تو پرده را بردار
Бигӯӣ бор дигар ин насими сбҳгҳӣ
بگوی بار دگر این نسیم صبحگهی
Ки чашм ӯ ба раҳ интизор туаст дучор
که چشم او به ره انتظار توست دچار
Марои зи тори висоли ту буд пайвандӣ
مرا ز تار وصال تو بود پیوندی
Намӯдӣ қатъ ба миқрози ҳиҷри худ он тор
نمودی قطع به مقراض هجر خود آن تار
Чаро намӯдӣ азин мустаманди худро давр ? !
چرا نمودی ازین مستمند خود را دور؟!
Чаро наҳодӣ азин ғам кашида рӯ ба фирор ? !
چرا نهادی ازین غم کشیده رو به فرار؟!
Ҳазор ҳайф азон аҳду қавли ту бо ман
هزار حیف ازان عهد و قول تو با من
Ки мубталоӣ фироқат намӯдӣ охири кор !
که مبتلای فراقت نمودی آخر کار!
Бигуфтӣ гул ба гулистон агарчӣ бисёр аст
بگفتی گل به گلستان اگرچه بسیار است
Вале куҷост ки гул дар чаман буд бехор ?
ولی کجاست که گل در چمن بود بیخار؟
Агар туро талаби ганҷу гавҳар ва сим аст
اگر تو را طلب گنج و گوهر و سیم است
Ҳусӯли ганҷ касеро куҷо шавад бемор ? !
حصول گنج کسی را کجا شود بیمار؟!
Агарчӣ ҷумлаи аҳли ҷаҳон ба ҳам ёранд
اگرچه جمله اهل جهان به هم یارند
Надидаи дидаи бинандаи ёр бе ағёр
ندیده دیده بیننده یار بیاغیار
Кашидаам зи ғамати меҳнату ҷафоу ситам
کشیدهام ز غمت محنت و جفا و ستم
Нагашта улфати ман ғайри кулуфту тимор
نگشته الفت من غیر کلفت و تیمار
Вгрчаҳи шеваи ошиқ стмкшӣ бошад
وگرچه شیوه عاشق ستمکشی باشد
Ситам кунанд ба дилдодагон на ин миқдор !
ستم کنند به دلدادگان نه این مقدار!
Нагуфтӣ ҳоли туро чунаст эй ҷафои пеша
نگفتی حال تو را چونست ای جفا پیشه
Гузар накардӣ ба болини хастаи бемор !
گذر نکردی به بالین خسته بیمار!
Ба рӯзи ҳашари хилоиқи ҳисоби пеши оранд
به روز حشر خلایق حساب پیش آرند
Ҳисоби зулми ту пеши орм эй ҷафои кирдор !
حساب ظلم تو پیش آرم ای جفا کردار!
Фиғон ва нола кунам пеши қодир бар ҳақ
فغان و ناله کنم پیش قادر بر حق
Баёни ҷабри ту созам ба Аҳмади мухтор
بیان جبر تو سازم به احمد مختار
Даҳуми нишони ҳамаи он чоки ҷайби мазлӯмӣ
دهم نشان همه آن چاک جیب مظلومی
Ҳазор навҳа кунам назд чаҳор ёри кбор
هزار نوحه کنم نزد چهار یار کبار
Ту ончӣ кардае бо ман з рӯй бе раҳмӣ
تو آنچه کردهای با من ز روی بیرحمی
Ба арз оварам он ҷумла ҳар яке сад бор !
به عرض آورم آن جمله هر یکی صد بار!
Ба қаъри чоҳ буд ҳар ки солҳо маҳбӯс
به قعر چاه بود هر که سالها محبوس
Ва ё ки ҳамдами шеру паланг дар кӯҳсор
و یا که همدم شیر و پلنگ در کوهسار
Ба нӯки сӯзани мижгон агар кунӣ сад чоҳ
به نوک سوزن مژگان اگر کنی صد چاه
Бараҳнаи зи оташ сӯзон кунӣ агар ту гузор
برهنه ز آتش سوزان کنی اگر تو گذار
Ҳазор назд ту зини гӯнаи пеш агар ояд
هزار نزد تو زین گونه پیش اگر آید
Бааст ҷумлаи зи ҳиҷрони фурқати дилдор !
به است جمله ز هجران فرقت دلدار!
Агар ба сайри сари кӯй ӯ мақом кунам
اگر به سیر سر کوی او مقام کنم
Ҳаловати сайри он кӯии беҳтар аз гулзор !
حلاوت سیر آن کوی بهتر از گلزار!
Дарин диёр ки ин дами мусофирам бе ӯ
درین دیار که این دم مسافرم بیاو
Азони диёри ?илҳо ба ин диёр биор !
ازآن دیار الها به این دیار بیار!
Агар на қӯти ҷазби ҷамол ӯ накушуд
اگر نه قوت جذب جمال او نکشد
Бибаста пои марои ҳалқаи ду сад мсмор !
ببسته پای مرا حلقه دو صد مسمار!
Азонкаҳи боби висолаши маро шудаи масдӯд
ازآنکه باب وصالش مرا شده مسدود
Ба сӯзи меҳнат ӯ шукр кардаам ночор !
به سوز محنت او شکر کردهام ناچار!
Қазо ба рӯй ман мустаманди басту кушод
قضا به روی من مستمند بست و گشاد
Дар ҳузуру ҳаловат дар ғаму озор !
در حضور و حلاوت در غم و آزار!
Ба зикри номи хушаш аз даҳани шукри резад
به ذکر نام خوشش از دهن شکر ریزد
Забон ба васфи камолаш чу теғи ҷавҳардор
زبان به وصف کمالش چو تیغ جوهردار
Васияти ман дили хастаро қабул оред
وصیت من دلخسته را قبول آرید
Рақам кунед ба лавҳам ки анати ошиқи зор !
رقم کنید به لوحم که انت عاشق زار!
Куҷои зи хоки мазорами дамад ба ҷузи лола
کجا ز خاک مزارم دمد به جز لاله
зи бас ки доғи дили ман буд буруни зи шумор ? !
ز بس که داغ دل من بود برون ز شمار؟!
Сўои лолау гул дайгарӣ шавад пайдо
سوای لاله و گل دیگری شود پیدا
Яқин ки чашм ба роҳ вайаст наргиси вор
یقین که چشم به راه وی است نرگسوار
Ту эй фиғон ба сари кӯй ӯ рисӣ аз ман
تو ای فغان به سر کوی او رسی از من
Бигӯӣ ҳарчӣ бидидӣ ба ӯ ба сад зинҳор !
بگوی هرچه بدیدی به او به صد زنهار!
Ки аз ғами ту чу ойӣнаи маҳви ҳиронист
که از غم تو چو آیینه محو حیرانیست
Ба ҳайратаст зи ҳиҷрат чу сӯрати дирор !
به حیرت است ز هجرت چو صورت دیرار!
Аҷаби мадори гуҳ аз оташи дили худ ар
عجب مدار گه از آتش دل خود ار
Бисот хеш бисӯзанд ӯ мисоли чанор !
بساط خویش بسوزاند او مثال چنار!
Чунон зи ишқ саргаштааст пиндорӣ
چنان ز عشق سرگشته است پنداری
Ки ҳамчуи нуқтаи фитода ба ҳалқаи паргор !
که همچو نقطه فتاده به حلقه پرگار!
Сабақи зи ҳоли парешон ӯ баради сунбул
سبق ز حال پریشان او برد سنبل
Сиёҳи рӯзу шабаши ҳамчуи нофаи тотор !
سیاه روز و شبش همچو نافه تاتار!
Ба ёди хандаи лаъли ту он қадр нолад
به یاد خنده لعل تو آنقدر نالد
Равад зи дидаи басии ашк ӯ қатори қатор
رود ز دیده بسی اشک او قطار قطار
Манам ки нола ӯем ба гӯшт эй дилбар
منم که ناله اویم به گوشت ای دلبر
Расидаам ки шӯй то зи ҳол ӯ ҳушёр !
رسیدهام که شوی تا ز حال او هشیار!
Кунун ки арзи марои нолау сабо бо ҳам
کنون که عرض مرا ناله و صبا با هم
Рисондаанд якояк ба хоки он дарбор
رساندهاند یکایک به خاک آن دربار
Маҳали он ки фиғони бози гирам аз сари нав
محل آن که فغان باز گیرم از سر نو
Басони булбули шӯридаи нола дар гулзор
بسان بلبل شوریده ناله در گلزار
Надида дар садаф дар ҷаҳон касе чун ту
ندیده در صدف در جهان کسی چون تو
Бад-ӣни латофату хубяти як дар шҳўор !
بدین لطافت و خوبیت یک در شهوار!
Азони замон ки ман аз васл ту шудам маҳрӯм
ازآن زمان که من از وصل تو شدم محروم
Занад забонаи дилами зи оташи ғами ту шарор
زند زبانه دلم ز آتش غم تو شرار
Азонкаҳи толеъи бади ҳамраҳ манаст ҳарҷо
ازآنکه طالع بد همره من است هرجا
Ҳамеша ҳосили иқболи ман буд идбор
همیشه حاصل اقبال من بود ادبار
Макун шикояти азин чархи нилгуни туғрул
مکن شکایت ازین چرخ نیلگون طغرل
Ки нест ғайри тазаллуми барин сипеҳри мадор !
که نیست غیر تظلم برین سپهر مدار!