Ҳаркиро бошад чу мангар шӯхи симини ғабғабаш
هرکه را باشد چو من گر شوخ سیمینغبغبش
Дар ҷаҳон набӯд ба ғайр аз шодкомии машрабаш !
در جهان نبود به غیر از شادکامی مشربش!
Оқибати ҳаркас ки дил бастаст андари зулф ӯ
عاقبت هرکس که دل بستست اندر زلف او
Ҳал шавад аз уқдаҳои ин муаммои матлабаш
حل شود از عقدههای این معما مطلبش
намерасад охир ба васли давлати Лайлӣ ваашон
میرسد آخر به وصل دولت لیلیوَشان
Ошиқирогар буд маҷнӯни шарики мактабаш
عاشقی را گر بود مجنون شریک مکتبش
То дами рӯзи қиёмати сад ақиқи андари Яман
تا دم روز قیامت صد عقیق اندر یمن
Хӯн ҳасрат мехӯрд аз сурхии лаъли лабаш
خون حسرت میخورد از سرخی لعل لبش
Май намояди чашми моро чун ҳилоли рӯзи ид
مینماید چشم ما را چون هلال روز عید
Ҳркҷо бошад нишони лаъли пои мураккабаш
هرکجا باشد نشان لعل پای مرکبش
Ваъдаи як бӯсаи машрӯт ба ҷонам карда буд
وعده یک بوسه مشروط به جانم کرده بود
Насх таълиқаст гуё хати райҳони лабаш
نسخ تعلیق است گویا خط ریحان لبش
Моҳ дар ақраб буд манҳус дар назд ҳаким
ماه در عقرب بود منحوس در نزد حکیم
эй хуши он рӯзӣ ки бошад моҳи андари ақрабаш !
ای خوش آن روزی که باشد ماه اندر عقربش!
Чун сегон нолид туғрул бар дараш то субҳдам
چون سگان نالید طغرل بر درش تا صبحدم
Номдши раҳмӣ ба дил аз нолаи ним шабаш !
نآمدش رحمی به دل از ناله نیمشبش!