Ба имон оварад куфри сари зулфи ту имон ро

به ایمان آورد کفر سر زلف تو ایمان را

Тасалсулҳо ба даври моҳи рӯяти аҳли даврон ро

تسلسل‌ها به دور ماه رویت اهل دوران را

Ба қимати бишиканади марҷони гуфтори ту марҷон ро

به قیمت بشکند مرجان گفتار تو مرجان را

Ба оташи афканди лаъли лабати лаъли Бадахшон ро

به آتش افکند لعل لبت لعل بدخشان را

Ба иқлӣми малоҳат то шудӣ якто ба яктое

به اقلیم ملاحت تا شدی یکتا به یکتایی

Рабӯдами гӯии ишқатро ман аз танҳо ба танҳоӣ

ربودم گوی عشقت را من از تنها به تنهایی

Буд ҷоем сари Кувайти ним аз бас ки ҳарҷое

بود جایم سر کویت نیم از بس که هرجایی

Марои савдои зулфин ту охир кард савдое

مرا سودای زلفین تو آخر کرد سودایی

Танами камтари зи хоки роҳ дар роҳ ту ме гардад

تنم کمتر ز خاک راه در راه تو می‌گردد

Сабо беҷо вале бо давлату ҷоҳ ту ме гардад

صبا بی‌جا ولی با دولت و جاه تو می‌گردد

Азони ҳамроҳи доғами сояи ҳамроҳ ту ме гардад

ازآن همراه داغم سایه همراه تو می‌گردد

Маи афлок ҳар шаб аз рухи моҳ ту ме гардад

مه افلاک هر شب از رخ ماه تو می‌گردد

Бичинад шохи насрини хӯша аз гесуии парчинат

بچیند شاخ نسرین خوشه از گیسوی پرچینت

Шафақ бирнг гардад аз ҳинои дасти рангинат

شفق بیرنگ گردد از حنای دست رنگینت

з ширин бугзарад Фарҳод бинад лаъли ширинат

ز شیرین بگذرد فرهاد بیند لعل شیرینت

Шавад машки хатои ночизи пеши зулфи мишкӣнат

شود مشک خطا ناچیز پیش زلف مشکینت

Буд пеши забонати туғрули ширини забони алкн

بود پیش زبانت طغرل شیرین‌زبان الکن

Шикани хубони оламро кулоҳ дилбарӣ башикан

شکن خوبان عالم را کلاه دلبری بشکن

Ба ман омад ба мизони муҳаббат аз ғамат бо ман

به من آمد به میزان محبت از غمت با من

На танҳо гулшанӣ аз ҳиҷрат эй гули доғ дар гулшан

نه تنها گلشنی از هجرت ای گل داغ در گلشن