« эй ки бо меҳри ту обу гулам омехта шуд !

« ای که با مهر تو آب و گلم آمیخته شد!

Шӯр аз оташи доғат ба дилам рехта шуд »

شور از آتش داغت به دلم ریخته شد »

эй шаҳидӣ ки шудӣ куштаи лаби оби равон

ای شهیدی که شدی کشته لب آب روان

Ташнаи лаби хӯни зи гулӯят ба замин рехта шуд

تشنه لب خون ز گلویت به زمین ریخته شد

Хок шуд турбату масҷуд хилоиқ гардид

خاک شد تربت و مسجود خلایق گردید

То ки бо хоки замин , хӯни ту омехта шуд

تا که با خاک زمین، خون تو آمیخته شد

ДрсФи Марӣа , паҳлу чу наҳодӣ бар хок

درصف ماریه، پهلو چو نهادی بر خاک

Ба сармои зи ғамати хоки олам , бихтаҳ шуд

به سرما ز غمت خاک آلم، بیخته شد

Лашгари Кӯфау шом , аз паии фармони язид

لشگر کوفه و شام، از پی فرمان یزید

Дар паии куштанат аз ҷой барангехта шуд

در پی کشتنت از جای برانگیخته شد

Риштаи умри ҷавонони камони абрӯят

رشتهٔ عمر جوانان کمان ابرویت

Аз ситамкории аъдои ту бгсихтаҳ шуд

از ستمکاری اعدای تو بگسیخته شد

эй ғарибӣ ки ба Кӯфа , сари давр аз баданат

ای غریبی که به کوفه، سر دور از بدنت

Гуҳ ба дарвозаи гуҳӣ бар шаҷар овехта шуд

گه به دروازه گهی بر شجر آویخته شد

Оҳи зайнаби сӯии афлоки броФрўхти илм

آه زینب سوی افلاک برآفروخت علم

Ханҷари шимур , чу бар қатли ту оҳихтаҳ шуд

خنجر شمر، چو بر قتل تو آهیخته شد