Сар зад зи чарх , бози ҳилоли мҳрмо

سر زد ز چرخ، باز هلال محرما

Пар шуд ҷаҳон , зи валвалау шӯри мотмо

پر شد جهان، ز ولوله و شور ماتما

Ҳар гӯша , гашти бози ливои азои бпо

هر گوشه، گشت باز لوای عزا بپا

Шуд синаҳо паранда ва , дилҳо пар аз ғмо

شد سینه ها پر انده و، دل ها پر از غما

Шуд шӯришӣ чу рӯзи қиёмат , бпо ба даҳр

شد شورشی چو روز قیامت، بپا به دهر

Шӯр нашӯр гашти ҳувайдо ба ъолмо

شور نشور گشت هویدا به عالما

Фарёд ё ҳусайни хилоиқи зи хосу ом

فریاد یا حسین خلایق ز خاص و عام

Афканди шӯру ғулғула , дар арши ъзлмо

افکند شور و غلغله، در عرش عظلما

Ғам дар вуҷӯди халқи ҷаҳон , гашти мзмро

غم در وجود خلق جهان، گشت مضمرا

Анда ба қалби оламён , гашти мади ғмо

انده به قلب عالمیان، گشت مد غما

Як дидаи зин азо натавон дид бе бко

یک دیده زین عزا نتوان دید بی بکا

Зин қисса нест ҳеҷ дилии шоду хурмо

زین قصه نیست هیچ دلی شاد و خرما

ё раб азоӣ кист ? дар ин ма ки рӯзу шаб

یا رب عزای کیست؟در این مه که روز و شب

Пушти фалак , зи бори мусӣбат буд хмо

پشت فلک، ز بار مصیبت بود خما

ё раб азоӣ кист ? дар ин ма ки анбиё

یا رب عزای کیست؟ در این مه که انبیا

зи одам гирифтаанд азо то ба хотмо

ز آدم گرفته اند عزا تا به خاتما

Хатми русул барои ки бошад сиёҳи пӯш

ختم رسل برای که باشد سیاه پوش

Ваз чист дар ашк фишонд дмодмо ?

وز چیست در اشک فشاند دمادما؟

Бошад дар осмони чаҳорум , дар ин азо

باشد در آسمان چهارم،در این عزا

Шоли азо ба гардани исои ибни мримо

شال عزا به گردن عیسی ابن مریما

Ин ма агар на моҳи азоӣ ҳусайнӣ аст

این مه اگر نه ماه عزای حسینی است

Аз чист ? халқ , ҷумла малуланд ва дар ҳумо

از چیست؟خلق، جمله ملولند و در هما

Ҷо дорад ар ки шиъа фишонд зи дидаи хӯн

جا دارد ار که شیعه فشاند ز دیده خون

Бронкаҳ хок шуд кафан ва , ғуслаш аз дамо

برآنکه خاک شد کفن و، غسلش از دما

Бар захмҳои пайкари фарзанди Бутуроб

بر زخم های پیکر فرزند بوتراب

Аз ашки чашм мотамёнаст мрҳмо

از اشک چشم ماتمیان است مرهما

Тӯфони Нӯҳ ва , қиссаи тӯфони Карбало

طوفان نوح و، قصه طوفان کربلا

Ҳамчун ҳадиси баҳр муҳӣтасту шбнмо

همچون حدیث بحر محیط است و شبنما

Бози ин азоӣ кист ? ки соҳиб азо худост

باز این عزای کیست؟ که صاحب عزا خداست

Шӯри фиғону валвала дар арш кибриёст

شور فغان و ولوله در عرش کبریاست

Бози ин азоӣ кист ? ки аз шарқ то ба ғарб

باز این عزای کیست؟ که از شرق تا به غرب

Дар ҳар куҷо ки менагарм мотамии бпост

در هر کجا که می نگرم ماتمی بپاست

Бози ин азоӣ кист ? казин тираи хокдон

باز این عزای کیست؟کزین تیره خاکدان

Ҷӯшу хурӯш бар шуда то ба ҳафтумин самост

جوش و خروش بر شده تا به هفتمین سماست

Хуршеди сари бараҳна чаро ? мекунад тулӯъ

خورشید سر برهنه چرا؟ می کند طلوع

Дар ҳайратам ки чарх чаро ? нилгун қабост

در حیرتم که چرخ چرا؟ نیلگون قباست

Гар нест ин қиёмати мавъӯди пас з чист ?

گر نیست این قیامت موعود پس ز چیست؟

Ин инқилобу шӯр ки дар кул мосўоӣ аст

این انقلاب و شور که در کل ماسوای است

Каррӯбӣони олами болои зи ғами малул

کروبیان عالم بالا ز غم ملول

Ёрб азоӣ кист ? ки ингуна ғами Фзост

یارب عزای کیست؟ که اینگونه غم فزاست

Бар ҳар касе ки менагарм зи ошноу ғайр

بر هر کسی که می نگرم ز آشنا و غیر

Бегона бо сарвар ва , ба андӯҳ ошност

بیگانه با سرور و، به اندوه آشناست

Арвоҳи анбиёи ҳамаи маҳзуну дарраманд

ارواح انبیا همه محزون و درهمند

Гуё азои сибти набӣ хатм анбиёст

گویا عزای سبط نبی ختم انبیاست

Чун хайма зад ба Кӯфа , зи Ясриби шаҳи ҳиҷоз

چون خیمه زد به کوفه، ز یثرب شه حجاز

Шуд бастаи роҳи сулҳ ва , дар ҷанги гашти боз

شد بسته راه صلح و، در جنگ گشت باز

Хонданди кӯфӣони зи ҳиҷозаши сӯии Ироқ

خواندند کوفیان ز حجازش سوی عراق

То сар ниҳанд бар қадамаш аз сари ниёз

تا سر نهند بر قدمش از سر نیاز

Бастанди об бар рухи фарзанди Фотима

بستند آب بر رخ فرزند فاطمه

Гаштанди он гуруҳи аҷаби миҳмони навоз

گشتند آن گروه عجب میهمان نواز

Кӯтаҳи назари гуруҳи хдоношноси байн

کوته نظر گروه خداناشناس بین

Карданд дасти зулм ба оли набии дароз

کردند دست ظلم به آل نبی دراز

Бастанд аз ҷафои камари қатли шоҳи дайн

بستند از جفا کمر قتل شاه دین

Вази куштан эмом накарданд эҳтироз

وز کشتن امام نکردند احتراز

Баҳри асир кардани аҳлу аёл ӯ

بهر اسیر کردن اهل و عیال او

Омода сохтанд шутурҳои бе ҷҳоз

آماده ساختند شتر های بی جهاز

Сибти расӯли шоҳи шаҳидони Карбало

سبط رسول شاه شهیدان کربلا

Биниҳод чун қадам ба биёбони Карбало

بنهاد چون قدم به بیابان کربلا

Бо онкӣ буд оби ҷаҳон , меҳри модараш

با آنکه بود آب جهان، مهر مادرش

Лаби ташнаи ҷони супурд ба майдони Карбало

لب تشنه جان سپرد به میدان کربلا

Нохӯрдаи оби қатрае аз диҷлаи Фурот

ناخورده آب قطره ای از دجلهٔ فرات

Хунаш чу оби рехт ба бустони Карбало

خونش چو آب ریخت به بستان کربلا

Шоҳӣ ки буд ҷои гуҳаши домани набӣ

شاهی که بود جای گهش دامن نبی

Урёни тан ӯ фитод ба домони Карбало

عریان تن او فتاد به دامان کربلا

Пас деви сиратии зи пай хотамӣ бурид

پس دیو سیرتی ز پی خاتمی برید

Ангушти нозанини сулаймони Карбало

انگشت نازنین سلیمان کربلا

Қотил бурид бо лаби ташна , сараши зи тан

قاتل برید با لب تشنه، سرش ز تن

Хуш дошт поси ҳурмати меҳмони Карбало

خوش داشت پاس حرمت مهمان کربلا

Аз теғи зулму ханҷари аҳл ситам фитод

از تیغ ظلم و خنجر اهل ستم فتاد

Ҳафтод ва ду ниҳоли зи бустони Карбало

هفتاد و دو نهال ز بستان کربلا

Аз куштаҳои ғарқ ба хӯни зи оли бӯи туроб

از کشته های غرق به خون ز آل بو تراب

Гардид лолаи зор , гулистони Карбало

گردید لاله زار، گلستان کربلا

Тифли сағири маҳди вилоят , з ҷон макед

طفل صغیر مهد ولایت، ز جان مکید

Пайкон ба ҷои шер , зи пистони Карбало

پیکان به جای شیر، ز پستان کربلا

Аз тунди боди ҳодисаи рӯзгори дун

از تند باد حادثهٔ روزگار دون

Хомӯши гашти шамъи шабистони Карбало

خاموش گشت شمع شبستان کربلا

Рафтанди дили шикаста ,у гирёни шутури савор

رفتند دل شکسته، و گریان شتر سوار

Аз Кӯфа то ба шом , асирони Карбало

از کوفه تا به شام، اسیران کربلا

Аз зарби тозӣонаи хасм лъин шуданд

از ضرب تازیانه خصم لعین شدند

Хомӯши булбулони хуши алҳони Карбало

خاموش بلبلان خوش الحان کربلا

Дӯд аз замин , ба домани арш барин расед

دود از زمین، به دامن عرش برین رسید

Аз оҳи оташини ятемони Карбало

از آه آتشین یتیمان کربلا

Дар Карбалои дамии зи Наҷаф ё алии биё

در کربلا دمی ز نجف یا علی بیا

Бингар ба хӯни тпидаҳи забеҳони Карбало

بنگر به خون طپیده ذبیحان کربلا

Чун шоҳи дайн , ба азми шаҳодат савор шуд

چون شاه دین، به عزم شهادت سوار شد

Гуфтӣ ки хур , зи машриқи зин ошкор шуд

گفتی که خور، ز مشرق زین آشکار شد

Бар пушти зин , чу он ма гардун нишин нишаст

بر پشت زین، چو آن مه گردون نشین نشست

Олам ба чашми зайнаби дои хаста , тор шуд

عالم به چشم زینب دا خسته، تار شد

Гуфто ки эй ! бародар бо ҷони баробарам

گفتا که ای! برادر با جان برابرم

Моро ғами замона , яке бад ҳазор шуд

ما را غم زمانه، یکی بد هزار شد

Аз рафтан ту ҷониби майдони корзор

از رفتن تو جانب میدان کارزار

Моро зи дили шикеб ва , зи каф ихтиёр шуд

ما را ز دل شکیب و، ز کف اختیار شد

Фикрӣ барои қатра обӣ кун эй ҳусайн !

فکری برای قطرهٔ آبی کن ای حسین!

Косғри зи сӯзи ташнаи лабӣ беқарор шуд

کاصغر ز سوز تشنه لبی بی قرار شد

Аз зайнаб ин шунид чу шаҳи Тифли хеш ро

از زینب این شنید چو شه طفل خویش را

Дар бар гирифт ва , рӯи басӯи корзор шуд

در بر گرفت و، رو بسوی کارزار شد

Гуфто ки эй гуруҳи ситамкору дадманиш

گفتا که ای گروه ستمکار و ددمنش

Безор аз шумо набӣ ва кирдигор шуд

بی زار از شما نبی و کردگار شد

Киштед ақрабоу ҷавононам аз ҷафо

کشتید اقربا و جوانانم از جفا

Аз хӯни шани замини балои лола зор шуд

از خون شان زمین بلا لاله زار شد

Акбари ҷавони сарв қадам шуд зи кин , шаҳид

اکبر جوان سرو قدم شد ز کین، شهید

Ҳон ! навбати шаҳодати ин ширхор шуд

هان! نوبت شهادت این شیرخوار شد

Чун мешавад агар ки диҳед обаш аз вафо

چون می شود اگر که دهید آبش از وفا

Каз тоби тишнагӣ , ҷигараш доғдор шуд

کز تاب تشنگی، جگرش داغدار شد

Ногуҳ ба ҷои об , бар он Тифли ширхор

ناگه به جای آب، بر آن طفل شیرخوار

Тирии раҳои зи шасти яке нобакор шуд

تیری رها ز شست یکی نابکار شد

Он тир , чун ба ҳнҷри он бегунаҳ расед

آن تیر، چون به حنجر آن بی گنه رسید

Қундоқааш зи хӯни гулӯяш нигор шуд

قنداقه اش ز خون گلویش نگار شد

Он Тифл кард бар рухи бобаши табассумӣ

آن طفل کرد بر رخ بابش تبسمی

Барҳами ниҳоди дида ва , гулгун изор шуд

برهم نهاد دیده و، گلگون عذار شد

Рӯҳаши равони зи қолаб тан шуд сӯии биҳишт

روحش روان ز قالب تن شد سوی بهشت

Бо сад шитоб , ҷониби ҷад кбор шуд

با صد شتاب، جانب جد کبار شد

Дар қатлгоҳ чун усароро гузар фитод

در قتلگاه چون اسرا را گذر فتاد

Бар наъш бе сари шуҳадоашон назар фитод

بر نعش بی سر شهداشان نظر فتاد

Аз ғам кашидаанд зи дил , оҳи оташин

از غم کشیده اند ز دل، آه آتشین

Кзоҳшон ба хирман ҳастӣ шарар фитод

کزآهشان به خرمن هستی شرر فتاد

Он як изори хеш ба пои падари ниҳод

آن یک عذار خویش به پای پدر نهاد

Ваон як зи пой бар сари наъш писар фитод

وان یک ز پای بر سر نعش پسر فتاد

Лайло ба рӯй куштаи Акбар , ду дасти ғам

لیلا به روی کشتهٔ اکبر، دو دست غم

Зад он қадр ба сар , ки зи худ бехабар фитод

زد آنقدر به سر، که ز خود بی خبر فتاد

Ноҳгоаҳи чашми зайнаби маҳзун дар он миён

ناهگاه چشم زینب محزون در آن میان

Бар ҷисми чоки чоки шаҳи баҳр ва бар фитод

بر جسم چاک چاک شه بحر و بر فتاد

Аз дил кашид нолаи ҳозои ахии алҳусайн

از دل کشید نالهٔ هذا اخی الحسین

Каз нолааш шарар ба ҳамаи хушк ва тар фитод

کز ناله اش شرر به همه خشک و تر فتاد

Наздик шуд ки ҷон равад аз пайкараши бурун

نزدیک شد که جان رود از پیکرش برون

Чун дидааш бар он тани бибрида сар фитод

چون دیده اش بر آن تن ببریده سر فتاد

То сояи ту буд падари ҷон ! ба сари маро

تا سایهٔ تو بود پدر جان! به سر مرا

Ҷузи ишқ ту набӯд хаёл дигар маро

جز عشق تو نبود خیال دگر مرا

Ту хушки лаб шаҳид шудӣ бар лаби Фурот

تو خشک لب شهید شدی بر لب فرات

Вази ин қазия хӯн равад аз чашмтар маро

وز این قضیه خون رود از چشم تر مرا

Бо ҳнҷри бурӣдаи худ эй шаҳиди ишқ

با حنجر بریدهٔ خود ای شهید عشق

Бо ман сухан бигӯӣ ва , макун хӯни ҷигари маро

با من سخن بگوی و، مکن خون جگر مرا

Он дам ки шимур кард туро ташнаи лаби шаҳид

آن دم که شمر کرد تو را تشنه لب شهید

эй коши кушта буд зтўи зӯдтари маро

ای کاش کشته بود زتو زودتر مرا

Захми ту беҳад ва , ситами хасм бе ҳисоб

زخم تو بی حد و، ستم خصم بی حساب

Зин ҳар ду , дарду ранҷ , буд бештари маро

زین هر دو، درد و رنج، بود بیشتر مرا

Қотили зкштаҳи ту ҷудо мекунад ба қаҳр

قاتل زکشتهٔ تو جدا می کند به قهر

Тоқат ба дил намонда аз ин раҳгузари маро

طاقت به دل نمانده از این رهگذر مرا

Худ гуфтае ятеми навозӣ буд савоб

خود گفته ای یتیم نوازی بود ثواب

Акўни зи меҳр аз чаҳ нагирӣ бабри маро

اکون ز مهر از چه نگیری ببر مرا

Гардун дун кашонад марои сӯии Карбало

گردون دون کشاند مرا سوی کربلا

Вази Карбало ба шом кунад дар бадари маро

وز کربلا به شام کند در بدر مرا

Аз Карбало ба ҷабр , барандам ба сӯии шом

از کربلا به جبر، برندم به سوی شام

Чун нест ихтиёр ба каф , зини сафари маро

چون نیست اختیار به کف، زین سفر مرا

Аз чист ? кардае ту фаромӯшам эй падар !

از چیست؟ کرده ای تو فراموشم ای پدر!

Як лаҳза худ бигир дар оғӯшам эй падар

یک لحظه خود بگیر در آغوشم ای پدر

Чун дӯш дар канори туам буд ҷои хоб

چون دوش در کنار توام بود جای خواب

Акнӯн ба ёди омада аз дӯшам эй падар !

اکنون به یاد آمده از دوشم ای پدر!

Бар захмҳои кории ту чун назар кунам

بر زخم های کاری تو چون نظر کنم

Хӯни ҷигар ба сина занад ҷӯшам эй падар !

خون جگر به سینه زند جوشم ای پدر!

Иксўи нигар ки хор ба поем халида аст

یکسو نگر که خار به پایم خلیده است

Иксў бибин даридаи зкини гӯшам эй падар !

یکسو ببین دریده زکین گوشم ای پدر!

Силӣ чунон заданд ба рӯем ситамгарон

سیلی چنان زدند به رویم ستمگران

Аз садама аш парида зи сари ҳушам эй падар !

از صدمه اش پریده ز سر هوشم ای پدر!

Хомаши ним згриаҳ вале хасми бдмнш

خامش نیم زگریه ولی خصم بدمنش

Аз тозӣона , сохтаи хомӯшам эй падар !

از تازیانه، ساخته خاموشم ای پدر!

Холӣаст ҷои Асғари ту дар канори ман

خالی است جای اصغر تو در کنار من

Кӯи он сағиру Тифли лбни нӯшам эй падар !

کو آن صغیر و طفل لبن نوشم ای پدر!

Рӯпӯш аз рухами брбўднди кӯфӣон

روپوش از رخم بربودند کوفیان

Гирду ғубори раҳ шудаи рӯпӯшам эй падар !

گرد و غبار ره شده روپوشم ای پدر!

Рӯ кард сӯии наъши бародар ба сад адаб

رو کرد سوی نعش برادر به صد ادب

Гуфт эй гулӯи бурӣдаи лаби оби ташнаи лаб !

گفت ای گلو بریده لب آب تشنه لب!

эй нури дидау дили Заҳроу Мустафо !

ای نور دیده و دل زهرا و مصطفی!

эй шаҳсавори малики аҷам , хусрави араб !

ای شهسوار ملک عجم، خسرو عرب!

Ин захмҳо зчист бар ин ҷисм чун ҳарир ?

این زخم ها زچیست بر این جسم چون حریر؟

Ваз хӯн чарост пайкари ту сурх чун қсб !

وز خون چراست پیکر تو سرخ چون قصب!

Киштанд аз ҷафо ва накарданд бар ту раҳм

کشتند از جفا و نکردند بر تو رحم

Бо онкӣ доштӣ ба расӯли худои насаб

با آنکه داشتی به رسول خدا نسب

Хасми ?ут ба хӯн кашид ва , нпрсидт аз нажод

خصم ات به خون کشید و، نپرسیدت از نژاد

Сар аз танат бурид ва , нпрсидт аз ҳасб

سر از تنت برید و، نپرسیدت از حسب

Бингар кунун ки лолаи табдори ишқ ро

بنگر کنون که لالهٔ تبدار عشق را

Душман кашида дар ғулу занҷир аз ғазаб

دشمن کشیده در غل و زنجیر از غضب

Якҷои ғами асирӣ ва , якҷои ғами фироқ

یکجا غم اسیری و، یکجا غم فراق

Якҷои гудохтаи тани зораши зсўзи таб

یکجا گداخته تن زارش زسوز تب

Ман мерӯм ба шом ва , ту хуши хуфтае ба хок

من میروم به شام و، تو خوش خفته ای به خاک

эй сибти Сайиди араби Абтаҳии лақаб

ای سبط سید عرب ابطحی لقب

Ин сари ҷудои зи ханҷари адуон ҳусайн туаст

این سر جدا ز خنجر عدوان حسین توست

Венаи посдори мактаби қуръон ҳусайн туаст

وین پاسدار مکتب قرآن حسین توست

Ин куштае ки бо тани маҷрӯҳу чоки чок

این کشته ای که با تن مجروح و چاک چاک

Афтода дар миёнаи майдон ҳусайн туаст

افتاده در میانهٔ میدان حسین توست

Ин куштае ки кард синон бар синони сараш

این کشته ای که کرد سنان بر سنان سرش

Ҷисмаш ба хоку хӯн шудаи ғалтон ҳусайн туаст

جسمش به خاک و خون شده غلتان حسین توست

Ин офтоби бурҷи рисолат , ки сояи вор

این آفتاب برج رسالت، که سایه وار

Дар хӯни фитода бо тани урён ҳусайн туаст

در خون فتاده با تن عریان حسین توست

Ин сарви бӯстони имомат , ки бар замин

این سرو بوستان امامت، که بر زمین

Афтода аз ситезаи даврон ҳусайн туаст

افتاده از ستیزهٔ دوران حسین توست

Ин гулбуни риёзи шаҳодат , ки аз ҷафо

این گلبن ریاض شهادت، که از جفا

Афтода рӯй хори муғелон ҳусайн туаст

افتاده روی خار مغیلان حسین توست

Ин ташнаи лаб , ки бар баданаши захми теғу тир

این تشنه لب، که بر بدنش زخم تیغ و تیر

Бошад фузуни зи реги биёбон ҳусайн туаст

باشد فزون ز ریگ بیابان حسین توست

Ин киштии наҷот , ки гардӣда ғарқи хӯн

این کشتی نجات، که گردیده غرق خون

Дар Карбалои зи садамаи тӯфон ҳусайн туаст

در کربلا ز صدمهٔ طوفان حسین توست

Ин ташнаи Фурот , ки аз оташи аташ

این تشنهٔ فرات، که از آتش عطش

Дӯд аз дилаши расида ба кайвон ҳусайн туаст

دود از دلش رسیده به کیوان حسین توست

Ин бсмли фитодаи овораи зи ошён

این بسمل فتادهٔ آواره ز آشیان

Симурғи пуршикаста , зи пайкон ҳусайн туаст

سیمرغ پرشکسته، ز پیکان حسین توست

Ин ташнаи лаби шаҳид , ки аз тишнагӣ ба хок

این تشنه لب شهید، که از تشنگی به خاک

Афтодаи ҳамчуи моҳии аташон ҳусайн туаст

افتاده همچو ماهی عطشان حسین توست

Ин ҷисми чоки чок , ки аз зулми кӯфӣон

این جسم چاک چاک، که از ظلم کوفیان

Помол гашта аз сами асбон ҳусайн туаст

پامال گشته از سم اسبان حسین توست

Акнӯн зи роҳи лутф , биёи ҳол мо бибин

اکنون ز راه لطف، بیا حال ما ببین

Моро асир , дар кафи аҳл ҷафо бибин

ما را اسیر، در کف اهل جفا ببین

Икдм ба Карбалои зи Наҷаф , ранҷа кун қадам

یکدم به کربلا ز نجف، رنجه کن قدم

Моро ба садҳазори бало мубтало бибин

ما را به صدهزار بلا مبتلا ببین

Бар мо занон бекас ва , Тифлони хурдсол

بر ما زنان بی کس و، طفلان خردسال

Ҷавру ҷафои аҳли ситам , бар мулло бибин

جور و جفای اهل ستم، بر ملا ببین

Бонги фиғону алътши кӯдакони шинав

بانگ فغان و العطش کودکان شنو

Фарёд ва бе қарории атфолро бибин

فریاد و بی قراری اطفال را ببین

Фарзанди баргузӣдаи худро канори наҳр

فرزند برگزیدهٔ خود را کنار نهر

Лаби ташна аз қафои сараш аз тан ҷудо бибин

لب تشنه از قفا سرش از تن جدا ببین

Он гулбунӣ ки Фотима кард обёриш

آن گلبنی که فاطمه کرد آبیاریش

Хушкида аз ситезаи қавм дағо бибин

خشکیده از ستیزهٔ قوم دغا ببین

Он сар ки шасти модарам аз гесуяши ғубор

آن سر که شست مادرم از گیسویش غبار

Пургирду хоку хӯн , ба сари найза ҳо бибин

پرگرد و خاک و خون، به سر نیزه ها ببین

Он тан ки рӯй доман ту ёфт парвариш

آن تن که روی دامن تو یافت پرورش

Помол аз ҷафо , зи сами асб ҳо бибин

پامال از جفا، ز سم اسب ها ببین

Як дашти пари зкштаҳ , ҳамаи лолаи гавани кафан

یک دشت پر زکشته، همه لاله گون کفن

Дар хоку хӯни тпидни ин кушта ҳо бибин

در خاک و خون طپیدن این کشته ها ببین

Оташ заданд чун ба саропарда ҳояшон

آتش زدند چون به سراپرده هایشان

Бурданди сӯии шом , пас аз Карбалоишон

بردند سوی شام، پس از کربلایشان

Гаштанди дили шикаста ба ҷмозаҳҳо савор

گشتند دل شکسته به جمازه ها سوار

Онон ки боди ҷони ҷаҳонии фидоишон

آنان که باد جان جهانی فدایشان

Ононкаҳ дошт аз рахшони хиҷлати офтоб

آنانکه داشت از رخشان خجلت آفتاب

Аз офтоб , гашти сияҳи чеҳра ҳояшон

از آفتاب، گشت سیه چهره هایشان

Аз баси бараҳна пой давиданд кӯдакон

از بس برهنه پای دویدند کودکان

Хокам ба сар , пуробила гардид поишон

خاکم به سر، پرآبله گردید پایشان

Онон ки як ба як ҳама буданд дар ноб

آنان که یک به یک همه بودند در ناب

Доданд дар хароба бе сақфи ҷоишон

دادند در خرابهٔ بی سقف جایشان

Ҷузи оби чашм ва , лухти ҷигар , оли Мустафо

جز آب چشم و، لخت جگر، آل مصطفی

Чиз дигар набӯд шаробу ғизоишон

چیز دگر نبود شراب و غذایشان

Бурданди аҳлу шом , дар он манзили хароб

بردند اهل و شام، در آن منزل خراب

Хурмоу нон , ба расми тсдқи барояшон

خرما و نان، به رسم تصدق برایشان

Ноӣ вуҷӯдашон ки чунӣ , буд пурнаво

نای وجودشان که چونی، بود پرنوا

Шуд пурнавотар аз ?илами нинавоишон

شد پرنوا تر از الم نینوایشان

Аз баси зи аҳл шом шуниданд таъна ҳо

از بس ز اهل شام شنیدند طعنه ها

Аз ёд рафт воқеаи Карбалоишон

از یاد رفت واقعهٔ کربلایشان

Оҳ аз дамӣ ки духтари Заҳро ба чашм тар

آه از دمی که دختر زهرا به چشم تر

Дар маҷлиси язид , кашид оҳ аз ҷигар

در مجلس یزید، کشید آه از جگر

Афканди сар ба зер дар он базм , аз ҳаё

افکند سر به زیر در آن بزم، از حیا

намекард зери чашм , ба ҳар ҷои набии назар

می کرد زیر چشم، به هر جا نبی نظر

Ногуҳи сари бародари худро дар он миён

ناگه سر برادر خود را در آن میان

Чун офтоб дид дурахшон , ба ташти зар

چون آفتاب دید درخشان، به طشت زر

намезад зи кин , язиди лъин , чдби хайзарон

می زد ز کین، یزید لعین، چدب خیزران

Бар он лабӣ ки буд чунон дарҷи пургуҳар

بر آن لبی که بود چنان درج پرگهر

Фарёд баркашид зи дил , гуфт эй язид !

فریاد برکشید ز دل، گفت ای یزید!

Бидор чӯби худ зи лаби ин бурӣдаи сар

بدار چوب خود ز لب این بریده سر

Ин сар , ки чӯб май занӣ аз кӣна бар лабаш

این سر، که چوب می زنی از کینه بر لبش

Глбўсаҳҳо нишонд , лабони паёмбар

گلبوسه ها نشاند، لبان پیامبر

Шармии з рӯй Фотима кун охир эй язид !

شرمی ز روی فاطمه کن آخر ای یزید!

Баргӯ чаҳ шуд ҳаёии ту Эй шавам бади сайр !

برگو چه شد حیای تو ای شوم بد سیر!

Афкандае зи кин , баданашро ба Карбало

افکنده ای ز کین، بدنش را به کربلا

Биниҳодае ба шом , сарашро ба ташти зар

بنهاده ای به شام، سرش را به طشت زر

Дар пушти пардаҳо бншондии занони хеш

در پشت پرده ها بنشاندی زنان خویش

Кардӣ зи кӣнаи оли алиро ту дар бадар

کردی ز کینه آل علی را تو در بدر

Мо итрати паямбар ва номӯс доварем

ما عترت پیمبر و ناموس داوریم

Шармӣ кун азпимбру хавфии зи додгар

شرمی کن ازپیمبر و خوفی ز دادگر

Мапаснд , беш аз ин тавбаи мо зулму ҷавр ро

مپسند، بیش از این توبه ما ظلم و جور را

Охири дамӣ ба ҳоли парешони мо нигар

آخر دمی به حال پریشان ما نگر

Мо дили шикастаи гон ки з насл паямбарем

ما دل شکسته گان که ز نسل پیمبریم

Бар мо ҷафо ва ҷавр макун , золими он қадр

بر ما جفا و جور مکن، ظالم آنقدر

эй дили биё ки навбати оҳ ва фиғон расед

ای دل بیا که نوبت آه و فغان رسید

Аз шоми ғам , ба крбу бало корвон расед

از شام غم، به کرب و بلا کاروان رسید

Ворид чу шуд эмоми чаҳорум ба Карбало

وارد چو شد امام چهارم به کربلا

Аз шаш ҷиҳати хурӯш , ба ҳафт осмон расед

از شش جهت خروش، به هفت آسمان رسید

Шурӣ чу шӯри ҳашар , ба по шуд ба Карбало

شوری چو شور حشر، به پا شد به کربلا

Бар турбати падар , чу эмом замон расед

بر تربت پدر، چو امام زمان رسید

Зайнаб ба сӯии қабри бародари давони давон

زینب به سوی قبر برادر دوان دوان

Бо сад ҳазор нолау оҳ ва фиғон расед

با صد هزار ناله و آه و فغان رسید

Гуфт эй ба зери хок ниҳон гашта ё ҳисн

گفت ای به زیر خاک نهان گشته یا حیسن

Бингар зи шом , зайнаб бехонимон расед

بنگر ز شام، زینب بی خانمان رسید

Охири сиррии з хок барор ва назора кун

آخر سری ز خاک برآر و نظاره کن

Каз рӯй ту бар лабам аз ғусса ҷон расед

کز روی تو بر لبم از غصه جان رسید

Марги худ аз худои тлбидм ба роҳи шом

مرگ خود از خدا طلبیدم به راه شام

Аз бскаҳи зулму ҷавр бар ин кӯдакон расед

از بسکه ظلم و جور بر این کودکان رسید

Гӯям агар ба назд ту тарсами шӯии малул

گویم اگر به نزد تو ترسم شوی ملول

Зон зулмҳо ба мо ки зи шимур ва синон расед

زان ظلم ها به ما که ز شمر و سنان رسید

Бовар макун ки то сафи маҳшар , равад зи ёд

باور مکن که تا صف محشر، رود ز یاد

Зулмӣ ки аз язид , ба хонадон расед

ظلمی که از یزید، به خاندان رسید

Чун корвони шом , ба Ясриб гушӯд бор

چون کاروان شام، به یثرب گشود بار

Андӯҳу ранҷашон , яке ар буд шуд ҳазор

اندوه و رنجشان، یکی ار بود شد هزار

Як корвони зан , ҳамаи мъҷр ба сари сиёҳ

یک کاروان زن، همه معجر به سر سیاه

Як мушти кӯдакон , ҳамаи гесуи пар аз ғубор

یک مشت کودکان، همه گیسو پر از غبار

То дар Мадинаи муждаи он корвон , бшир

تا در مدینه مژدهٔ آن کاروان، بشیر

Оварад шӯри рӯзи қиёмат , шуд ошкор

آورد شور روز قیامت، شد آشکار

Афтодаи шӯру валвалае дар миёни халқ

افتاده شور و ولوله ای در میان خلق

Зини қиссаи рехти ашки ғам , аз ғуссаи рӯзгор

زین قصه ریخت اشک غم، از غصه روزگار

Шуд маҳшарӣ ки рӯзи қиёмат зиёд рафт

شد محشری که روز قیامت زیاد رفت

Аз дасти халқ , рафт бурун , сабру ихтиёр

از دست خلق، رفت برون، صبر و اختیار

Мардони қади хамидаи гуруҳ аз паии гуруҳ

مردان قد خمیده گروه از پی گروه

Занҳои доғдидаҳи қатор аз паии қатор

زن های داغدیده قطار از پی قطار

Русуии корвон , зану мард аз чаҳорсу

روسوی کاروان، زن و مرد از چهارسو

Карданд пои бараҳна ва , бо чашми ашкбор

کردند پا برهنه و، با چشم اشکبار

Халқӣ ба ҷустуҷӯии азизони нўсФр

خلقی به جستجوی عزیزان نوسفر

Ҷамъӣ ба фикри тозаи ҷавонони глъзор

جمعی به فکر تازه جوانان گلعذار

Ногуҳ дар он миёна , ба сад нолау фиғон

ناگه در آن میانه، به صد ناله و فغان

Барпоӣ хост ҳазрати саҷҷоди длФгор

برپای خاست حضرت سجاد دلفگار

Бар чеҳраи рехт , аз мижаи хунобаи ҷигар

بر چهره ریخت، از مژه خونابهٔ جگر

Бинмуд рӯбаҳи равзаи ҷади бузургвор

بنمود روبه روضهٔ جد بزرگوار

эй ҷон фидо намӯда ки ҷонҳо фидои ту !

ای جان فدا نموده که جان ها فدای تو!

Ваии куштае ки ҳаст худои хунбҳоии ту !

وی کشته ای که هست خدا خونبهای تو!

Лаби ташнаи сохтӣ барраи дӯсти ҷони фидо

لب تشنه ساختی بره دوست جان فدا

Қурбони ҳиммати ту ва , меҳру вафои ту

قربان همت تو و، مهر و وفای تو

эй ёдгори соқии кавсар ! касе нагашт

ای یادگار ساقی کوثر! کسی نگشت

Дар Карбало ба ҷуръаи обии саққои ту

در کربلا به جرعهٔ آبی سقای تو

Обат надода сар бибареданд кӯфӣон

آبت نداده سر ببریدند کوفیان

Чашми ҷаҳони пуроб , буд аз барои ту

چشم جهان پرآب، بود از برای تو

эй дар азоати халқи ҷаҳонии сиёҳи пӯш

ای در عزات خلق جهانی سیاه پوش

Нозам бар он касе ки бигирад азои ту

نازم بر آن کسی که بگیرد عزای تو

эй муттакӣ ба домани Заҳроу Мустафо

ای متکی به دامن زهرا و مصطفی

Хоки замин , барои чаҳ шуд муттакои ту ?

خاک زمین، برای چه شد متکای تو؟

Дар ҳоли саҷдаи шимур , сарат аз қафо бурид

در حال سجده شمر، سرت از قفا برید

Хокам ба сар , накард сӯии қиблаи пои ту

خاکم به سر، نکرد سوی قبله پای تو

Муҳлати надоди шимур , ба зайнаб ки то наад

مهلت نداد شمر، به زینب که تا نهد

Аз ашк , марҳамии басари захмҳои ту

از اشک، مرهمی بسر زخم های تو

Дар ҳайратам ки хаймаи гардун , чаро насӯхт ?

در حیرتم که خیمهٔ گردون، چرا نسوخت؟

Зон оташӣ ки сӯхт аз ӯ хаймаҳои ту

زان آتشی که سوخت از او خیمه های تو

Бар дардҳои оламён турбатат давост

بر دردهای عالمیان تربتت دواست

эй ҷони фидои дарди дил бе давои ту

ای جان فدای درد دل بی دوای تو

Бо ақрабо ба Кӯфа раседӣ ту аз ҳиҷоз

با اقربا به کوفه رسیدی تو از حجاز

Дар Кӯфа кас намонад ба ҷо , зи ақрабои ту

در کوفه کس نماند به جا، ز اقربای تو

Шоҳо ! равои мадор ки « туркӣ » тамоми умр

شاها! روا مدار که «ترکی» تمام عمر

Маҳрӯм монад аз дар давлати сарои ту

محروم ماند از در دولت سرای تو

Чандеаст каз ватан шудаи давр ва , алии алдўом

چندی است کز وطن شده دور و، علی الدوام

Чун не наво кунад зи ғами нинавои ту

چون نی نوا کند ز غم نینوای تو

Афтодаи хор ва , зор ва , парешон ба малики ҳинд

افتاده خوار و، زار و، پریشان به ملک هند

Ҳар лаҳза ёд мекунад аз Карбалои ту

هر لحظه یاد می کند از کربلای تو