То кӣ фалак ? ба оли паямбар ҷафо кунӣ

تا کی فلک؟ به آل پیمبر جفا کنی

Зулму ситам ба итрат хиролўрӣ кунӣ

ظلم و ستم به عترت خیرالوری کنی

Гуҳ башиканӣ зи кин , дар дандони Мустафо

گه بشکنی ز کین، در دندان مصطفی

Пари хӯн чаро даҳони расӯл худо кунӣ

پر خون چرا دهان رسول خدا کنی

Гоҳе лагад ба паҳлавӣ Заҳро задӣ зи кин

گاهی لگد به پهلوی زهرا زدی ز کین

Гуҳи ресмон ба гардани шер худо кунӣ

گه ریسمان به گردن شیر خدا کنی

Резӣ ба кӯзаи судаи алмоси реза ҳо

ریزی به کوزه سودهٔ الماس ریزه ها

Ваон кӯзаи қисмати ҳасан Муҷтабо кунӣ

وان کوزه قسمت حسن مجتبی کنی

Гуҳ душманӣ кунӣ ба ҷигари гӯшаи расӯл

گه دشمنی کنی به جگر گوشهٔ رسول

Вази Ясрибаши равона ба крб ва бало кунӣ

وز یثربش روانه به کرب و بلا کنی

Хуоне ба Кӯфа , сибти расӯли худоӣ ро

خوانی به کوفه، سبط رسول خدای را

Вази равзаи расӯли худояш ҷудо кунӣ

وز روضهٔ رسول خدایش جدا کنی

Меҳмоняш кунӣ ба лаби обу ташнаи лаб

مهمانیش کنی به لب آب و تشنه لب

Бо теғи кин , ҷудои сар ӯ аз қафо кунӣ

با تیغ کین، جدا سر او از قفا کنی

Мшгини хатони оли алиро кашии зи кин

مشگین خطان آل علی را کشی ز کین

Помоли ҷисмашон , зи сами асб ҳо кунӣ

پامال جسمشان، ز سم اسب ها کنی

Шамшер аз ғилофи кашии вази раҳи ъинод

شمشیر از غلاف کشی وز ره عناد

Сад пораи ҷисми Акбари гулгун қабо кунӣ

صد پاره جسم اکبر گلگون قبا کنی

Аббосро ду дасти ҷудосозӣ аз бадан

عباس را دو دست جداسازی از بدن

Сад чоки пайкараши зи сари найза ҳо кунӣ

صد چاک پیکرش ز سر نیزه ها کنی

Гуҳи баҳр гӯшвора даридӣ ту гӯш ҳо

گه بهر گوشواره دریدی تو گوش ها

Гуҳи ғул ба гардан вале кибриё кунӣ

گه غل به گردن ولی کبریا کنی

Шармат наомад эй фалак ! аз кардаҳои хеш

شرمت نیامد ای فلک! از کرده های خویش

Кин гӯнаи зулмҳои гарон бармало кунӣ ?

کاین گونه ظلم های گران برملا کنی؟

эй рӯзгор ! аз ту кунам шиква то ба кӣ ?

ای روزگار! از تو کنم شکوه تا به کی؟

То чанд нолам аз ситаму зулми ту чу не

تا چند نالم از ستم و ظلم تو چو نی

Ахёрро ба ҷом кунӣ заҳри ногувор

اخیار را به جام کنی زهر ناگوار

Ашрорро кунӣ ба қадаҳи хушгувор май

اشرار را کنی به قدح خوشگوار می

Ҳар ҷо ки мудаббирии сети зи ғам , созяши раҳо

هر جا که مدبری ست ز غم، سازیش رها

Ҳар ҷо ки мқблии сет ба кин , уфтяши зи пай

هر جا که مقبلی ست به کین، افتیش ز پی

Бар бод рафт аз ситаму зулму ҷаври ту

بر باد رفت از ستم و ظلم و جور تو

Тоҷи Қубоду афсардор ӯ тахт кӣ

تاج قباد و افسردار او تخت کی

Аз бскаҳ синаам зи ту паранда ва ғам аст

از بسکه سینه ام ز تو پر انده و غم است

Дар тангноӣ ӯ набӯд ҷои ҳеҷ шайъ

در تنگنای او نبود جای هیچ شی

Бо сибти Мустафои зи раҳи кини даромадӣ

با سبط مصطفی ز ره کین درآمدی

Дасти ситам , дароз намӯдӣ ба қатли вай

دست ستم، دراز نمودی به قتل وی

Киштии шаҳи Мадинау солори Макка ро

کشتی شه مدینه و سالار مکه را

Дар Кӯфаи ташнаи лаб , ба таманнои малики рай

در کوفه تشنه لب، به تمنای ملک ری

Рафт аз ҷафои ту сари фарзанди Бутуроб

رفت از جفای تو سر فرزند بوتراب

Гуҳ дар танури матбах ва , гоҳе ба нӯки не

گه در تنور مطبخ و، گاهی به نوک نی

Дар боғи хулди Фотима дар мотами писар

در باغ خلد فاطمه در ماتم پسر

То рӯзи ҳашар , гиряд ва гуяд ки ё банӣ

تا روز حشر، گرید و گوید که یا بنی

Айёми навбаҳори ҷавонони ҳошимӣ

ایام نوبهار جوانان هاشمی

Шуд аз сумуми зулми ту охири бадал ба дай

شد از سموم ظلم تو آخر بدل به دی

Зулмӣ ки кардае ту ба авлоди Мустафо

ظلمی که کرده ای تو به اولاد مصطفی

Тӯмори шарҳ ӯ нашавад то ба ҳашари тай

طومار شرح او نشود تا به حشر طی

Шоҳӣ ки буд оби ҷаҳон , меҳри модараш

شاهی که بود آب جهان، مهر مادرش

Гардид чоки чок , лаби оби пайкараш

گردید چاک چاک، لب آب پیکرش

Он ташнаи лаб ки ташнаи як қатраи об буд

آن تشنه لب که تشنهٔ یک قطره آب بود

Обаши надоди шимур ва , бурид аз қафои сараш

آبش نداد شمر و، برید از قفا سرش

Беш аз ҳазор ва на сад ва панҷоҳ захм буд

بیش از هزار و نه صد و پنجاه زخم بود

Аз зарби теғу найза ба ҷисми мутаҳҳараш

از ضرب تیغ و نیزه به جسم مطهرش

Ғалатон ба хоки гашти имомӣ ки ҷбрил

غلطان به خاک گشت امامی که جبریل

намерафт хоки дарга ӯро зи шҳпрш

می رفت خاک درگه او را ز شهپرش

Аз зулму ҷавру кӣнау бедоди кӯфӣон

از ظلم و جور و کینه و بیداد کوفیان

Шуд кушта , ҳар ки буд зи ҷони ёру ёвараш

شد کشته، هر که بود ز جان یار و یاورش

Оҳ аз дамӣ ки бар бадани чоки чок ӯ

آه از دمی که بر بدن چاک چاک او

Афтод дидагони ситами дидаи хоҳараш

افتاد دیدگان ستم دیده خواهرش

Шуд поймоли сами сутурони танӣ ки буд

شد پایمال سم ستوران تنی که بود

Пайвастаи ҷо ба домани Заҳрои атҳараш

پیوسته جا به دامن زهرای اطهرش

Гардид пораи пораи зи зарби синону тир

گردید پاره پاره ز ضرب سنان و تیر

Ҷисми ҷавони сарви қади нози парвариш

جسم جوان سرو قد ناز پرورش

Даст аз таниш ҷудо шуд ва дар хок ва хӯн фитод

دست از تنش جدا شد و در خاک و خون فتاد

Аббоси онкӣ буд аламдори лашгараш

عباس آنکه بود علمدار لشگرش

Шуд дар замини крбу балои шодяши азо

شد در زمین کرب و بلا شادیش عزا

Қосим ки буд нури ду чашми бародараш

قاسم که بود نور دو چشم برادرش

Киштанд кӯфӣони ситами пеша аз ҷафо

کشتند کوفیان ستم پیشه از جفا

Аббосу Авну ҷаъфару Усмону Акбараш

عباس و عون و جعفر و عثمان و اکبرش

Дардо ки аз камони ситами пеша Эй расед

دردا که از کمان ستم پیشه ای رسید

Пайкон ба ҷои шер ба ҳулқуми Асғараш

پیکان به جای شیر به حلقوم اصغرش

Он дам ки шоҳи ташнаи лаб аз садр зин фитод

آن دم که شاه تشنه لب از صدر زین فتاد

Симоби вор , ларза ба арш барин афтод

سیماب وار، لرزه به عرش برین افتاد

Он дам ки сари зи пайкар ӯ шуд ба неи баланд

آن دم که سر ز پیکر او شد به نی بلند

Аз авҷи чарх , исо гардун нишин фитод

از اوج چرخ، عیسی گردون نشین فتاد

Он дам ки шуд бурӣдаи гулӯии вай аз қафо

آن دم که شد بریده گلوی وی از قفا

Ханҷари зи шарм , аз кафи шимур лъин фитод

خنجر ز شرم، از کف شمر لعین فتاد

Он дам ки шуд бараҳнаи зи ъамомаи торакаш

آن دم که شد برهنه ز عمامه تارکش

Тоҷи тақарруб аз сари рӯҳ аломин фитод

تاج تقرب از سر روح الامین فتاد

Он дам ки гашти пайкараш аз теғи чоки чок

آن دم که گشت پیکرش از تیغ چاک چاک

Теғи ду пайкар аз кафи ҳабл алмтин фитод

تیغ دو پیکر از کف حبل المتین فتاد

Он дам ки шуд буруни зи таниши ҷони зи тишнагӣ

آن دم که شد برون ز تنش جان ز تشنگی

Аз чашми халқ , ашк чу дар смин фитод

از چشم خلق، اشک چو در ثمین فتاد

Он дам ки баҳри хотамии ангушт вай бурид

آن دم که بهر خاتمی انگشت وی برید

Аҳрӣманӣ , зи дасти сулаймон нигин фитод

اهریمنی، ز دست سلیمان نگین فتاد

Он дам ки сӯхти хайма ӯ зи оташи ситам

آن دم که سوخت خیمهٔ او ز آتش ستم

Оташ ба қалби сӯхта обидин фитод

آتش به قلب سوختهٔ عابدین فتاد

Он дам ки зайнабаш ба асирӣ , ба шом рафт

آن دم که زینبش به اسیری، به شام رفت

Аз по ба хулди Фотима андӯҳгин фитод

از پا به خلد فاطمه اندوهگین فتاد

Он дам ки ин мусӣбат ҷонсӯз ме навишт

آن دم که این مصیبت جانسوز می نوشت

Хомаи зи дасти туркии зор ва ҳазин фитод

خامه ز دست ترکی زار و حزین فتاد

Чун аўФтоди шоҳи шаҳидон , зсдри зин

چون اوفتاد شاه شهیدان، زصدر زین

Гуфтӣ фитод пайкари хуршед бар замин

گفتی فتاد پیکر خورشید بر زمین

Ногуҳи зшсти сангдил золимӣ расед

ناگه زشست سنگدل ظالمی رسید

Тирии зираи шикофи се паҳлуаш бар ҷабин

تیری زره شکاف سه پهلوش بر جبین

Оҳӣ кашид аз дили пари дард ва , пас намӯд

آهی کشید از دل پر درد و، پس نمود

Хӯн аз рухи мубораки худ поки зостин

خون از رخ مبارک خود پاک زآستین

Бар сина аш расед пас онгоҳ аз қазо

بر سینه اش رسید پس آنگاه از قضا

Тирӣ дигар зшсти лъинии зроаҳи кин

تیری دگر زشست لعینی زراه کین

Гуфт эй худоӣ бар дили пари ҳасратами нигар !

گفت ای خدای بر دل پر حسرتم نگر!

Ваии кирдигор ! ғурбат ва мазлӯмем бибин !

وی کردگار! غربت و مظلومیم ببین!

Танҳо ва бе касами ман ва , ин қавми сад ҳазор

تنها و بی کسم من و، این قوم صد هزار

Гардӣдаам зкинаҳи ашрор , бе муайян

گردیده ام زکینهٔ اشرار، بی معین

Якҷои фитодаи Акбари маи талъатами зпо

یکجا فتاده اکبر مه طلعتم زپا

Дар доғдшти Марӣа бо зулфи анбарин

در داغدشت ماریه با زلف عنبرین

Аббосами аўФтодаҳи зи пои сарви қоматаш

عباسم اوفتاده ز پا سرو قامتش

Як даст ӯ ҷудои зисор ва як аз ямин

یک دست او جدا زیسار و یک از یمین

Бар хоки хуфтаи қосими симин бар аз ҷафо

بر خاک خفته قاسم سیمین بر از جفا

Дар хӯни тпидаҳи Асғари ман чун дар смин

در خون طپیده اصغر من چون در ثمین

Бар пайкарам расида бибин захм бе ҳисоб

بر پیکرم رسیده ببین زخم بی حساب

Бар сина ам нишаста нигари шимурро зкин

بر سینه ام نشسته نگر شمر را زکین

Аҳрӣманон чу ҳалқа ба даврам кашида саф

اهریمنان چو حلقه به دورم کشیده صف

Ман дар миёни фитода ба хӯни ғарқа чун нигин

من در میان فتاده به خون غرقه چون نگین

Шимур лъин бурид чу аз тан , сари ҳусайн

شمر لعین برید چو از تن، سر حسین

Дар хок ва хӯн кашид зкин , пайкари ҳусайн

در خاک و خون کشید زکین، پیکر حسین

Лаби ташнаи рехти хӯни зглўиш ба рӯй хок

لب تشنه ریخت خون زگلویش به روی خاک

Шармӣ накард аз падару модари ҳусайн

شرمی نکرد از پدر و مادر حسین

Хӯни ҷои ашки рехти змжгони Мустафо

خون جای اشک ریخت زمژگان مصطفی

Ханҷар зкин кашид чу бар ҳнҷри ҳусайн

خنجر زکین کشید چو بر حنجر حسین

Шуд офтоби мнхсФи он дам ки бар синон

شد آفتاب منخسف آن دم که بر سنان

Гардид ҷилвагар сари меҳри афсари ҳусайн

گردید جلوه گر سر مهر افسر حسین

Оҳ аз дамӣ ки бар бадани пораи пора аш

آه از دمی که بر بدن پاره پاره اش

Афтод дидагонтар хоҳари ҳусайн

افتاد دیدگان تر خواهر حسین

Дастии бурӣдаи бод ки аз пайкараш бурид

دستی بریده باد که از پیکرش برید

Ангушти кучак аз паии ангуштари ҳусайн

انگشت کوچک از پی انگشتر حسین

Оҳ аз дамӣ ки золимии он куҳнаи перҳан

آه از دمی که ظالمی آن کهنه پیرهن

Берун кашид аз бадани атҳари ҳусайн

بیرون کشید از بدن اطهر حسین

Дар хӯн фитод бо лаби аташони канори об

در خون فتاد با لب عطشان کنار آب

Аббоси он бародари номовар ҳусайн

عباس آن برادر نام آور حسین

Аз теғу тиру найза дар он дашти ҳавлнок

از تیغ و تیر و نیزه در آن دشت هولناک

Шуд пораи пораи ҷисми алии акбрҳсин

شد پاره پاره جسم علی اکبرحسین

Садҳо дареғу дард ки аз тири ҳармала

صد ها دریغ و درد که از تیر حرمله

Гардид чоки ҳалқи алии Асғари ҳусайн

گردید چاک حلق علی اصغر حسین

Дар қтлгаҳи ззрбти силии хасми гашт

در قتلگه زضربت سیلی خصم گشت

Нилии изори духтари неки ахтари ҳусайн

نیلی عذار دختر نیک اختر حسین

Дар Карбалои зи дашти Наҷаф ё алии биё

در کربلا ز دشت نجف یا علی بیا

Бингар ба хок , чоки тан бе сари ҳусайн

بنگر به خاک، چاک تن بی سر حسین

Бингар чигуна аз ситаму ҷаври кӯфӣон

بنگر چگونه از ستم و جور کوفیان

Гардӣда хоки крбу балои бистари ҳусайн

گردیده خاک کرب و بلا بستر حسین

эй тан ба хок монаду сари рафта бар синон

ای تن به خاک ماند و سر رفته بر سنان

Ман баҳри ин ба синаи занам ё барои он

من بهر این به سینه زنم یا برای آن

Тан дар нишеби хоку сарат бар фарози не

تن در نشیب خاک و سرت بر فراز نی

Ман бар тани ту гиря кунам ё ба сари фиғон

من بر تن تو گریه کنم یا به سر فغان

Меҳри рахти змшрқи не , кард чун тулӯъ

مهر رخت زمشرق نی، کرد چون طلوع

Хуршед мнксФ шуд ва , торик шуд ҷаҳон

خورشید منکسف شد و، تاریک شد جهان

эй офтоби бурҷи имомат ! ки бар танат

ای آفتاب برج امامت! که بر تنت

Захми синони втир , фузун , буд зи ахтарон

زخم سنان وتیر، فزون، بود ز اختران

Лаби ташнаи ҷони супурдӣу обат касе надод

لب تشنه جان سپردی و آبت کسی نداد

Бо он ки буд бар лаби дарёи туро макон

با آن که بود بر لب دریا تو را مکان

Наомад ба сари кашии ту кас , ғайри теғу тир

نآمد به سر کشی تو کس، غیر تیغ و تیر

Паҳлу нишин нагашт каси ?ути ҷузи сари синон

پهلو نشین نگشت کس ات جز سر سنان

Пешонӣат шикаста шуд аз санги бўолҳнўқ

پیشانیت شکسته شد از سنگ بوالحنوق

Шуд чоки паҳлуяти зи сари найзаи синон

شد چاک پهلویت ز سر نیزهٔ سنان

Шимурати лагад ба сина зад аз қаҳр , эй дареғ !

شمرت لگد به سینه زد از قهر، ای دریغ!

Сар аз танат бурид лаби ташна , эй амон !

سر از تنت برید لب تشنه، ای امان!

Ҳам сар бурӣда шуд зи танати ҳам зи банди даст

هم سر بریده شد ز تنت هم ز بند دست

Аз ҷаври шимур шиква кунам ё зсорбон

از جور شمر شکوه کنم یا زساربان

Зон дам ки гашти хӯни ту ҷорӣ ба рӯй хок

زان دم که گشت خون تو جاری به روی خاک

Ҷории сети хӯн ҳануз зчшми ҷаҳонён

جاری ست خون هنوز زچشم جهانیان

Кас мизбон нагашт ба ҷузи хўлӣ , эй дареғ !

کس میزبان نگشت به جز خولی، ای دریغ!

Як шаби сарат ба хона ӯ буд миҳмон

یک شب سرت به خانه او بود میهمان

Биниҳод бе ҳаёи сари поки ту дар танур

بنهاد بی حیا سر پاک تو در تنور

Меҳмон касе надода ба хокистараши макон

مهمان کسی نداده به خاکسترش مکان

Аз даврии фироқи ту гирён эй падар !

از دوری فراق تو گریان ای پدر!

Хӯни ҷои ашк , аз мижаи афшонам эй падар !

خون جای اشک، از مژه افشانم ای پدر!

Май сӯзам аз фироқи ту по то ба сар чу шамъ

می سوزم از فراق تو پا تا به سر چو شمع

Афкандае дар оташи ҳрмонм эй падар !

افکنده ای در آتش حرمانم ای پدر!

Лутфи ту пеш аз ин ба ятемони зиёд буд

لطف تو پیش از این به یتیمان زیاد بود

Ман ҳам кунун , яке зи итимонм эй падар !

من هم کنون، یکی ز یتیمانم ای پدر!

Оғӯши гарму домани ту буд ҷои ман

آغوش گرم و دامن تو بود جای من

Бингар кунун асири лънёнм эй падар !

بنگر کنون اسیر لعنیانم ای پدر!

То рӯй анвари ту ниҳон шуд зчшми ман

تا روی انور تو نهان شد زچشم من

Хомӯши гашти шамъи шабистонам эй падар !

خاموش گشت شمع شبستانم ای پدر!

То сарви қомати ту ба гулшан зпо фитод

تا سرو قامت تو به گلشن زپا فتاد

Қамарии сифат ҳамеша дар афғонам эй падар !

قمری صفت همیشه در افغانم ای پدر!

Зони дам ки хӯни ҳнҷри ту бар замин чакид

زآن دم که خون حنجر تو بر زمین چکید

Хӯн мечакад ҳануз зчшмонм эй падар !

خون می چکد هنوز زچشمانم ای پدر!

Набӯд тавону тоқат рафтан агар маро

نبود توان و طاقت رفتن اگر مرا

Бар пои халидаи хори муғелонам эй падар !

بر پا خلیده خار مغیلانم ای پدر!

Чун мурғи пари шикастаи зҳҷрон рӯй ту

چون مرغ پر شکسته زهجران روی تو

Бошад мудоми сар ба гиребонам эй падар !

باشد مدام سر به گریبانم ای پدر!

Бурданди пас зи крбу балои сӯии шомашон

بردند پس ز کرب و بلا سوی شامشان

Дар шом шуд харобаи макону мақомашон

در شام شد خرابه مکان و مقامشان

Карданд бар канизишони хоҳиш эй дареғ

کردند بر کنیزیشان خواهش ای دریغ

Онон ки Ҷабраили амини бади ғуломашон

آنان که جبرئیل امین بد غلامشان

Ононкаҳи пос ҳурматаш дошт Ҷабраил

آنانکه پاس حرمتش داشت جبرئیل

Аз мард ва зан накард касе эҳтиромашон

از مرد و زن نکرد کسی احترامشان

Ононкаҳ буд иззаташон назд кирдигор

آنانکه بود عزتشان نزد کردگار

Гардун фиканд қуръаи зиллат ба номашон

گردون فکند قرعهٔ ذلت به نامشان

Ононкаҳи офтоби фалак соишон надид

آنانکه آفتاب فلک سایشان ندید

Бурданди пои бараҳна ба базми авомашон

بردند پا برهنه به بزم عوامشان

Дар маҷлиси язид , шуниданд носазо

در مجلس یزید، شنیدند ناسزا

Ононкаҳи кирдигори расонадии саломашон

آنانکه کردگار رساندی سلامشان

Каси обу нони надод бар он доғдидгон

کس آب و نان نداد بر آن داغدیدگان

Хӯни дили обу лухт ҷигар шуд таомашон

خون دل آب و لخت جگر شد طعامشان

Ноҳақ шуданд дар кафи мрўонёни асир

ناحق شدند در کف مروانیان اسیر

Онон ки менабӯд ба ҷузи ҳақ , каломашон

آنان که می نبود به جز حق، کلامشان

Матбахи куҷо ?у раси эмоми мубини куҷо ?

مطبخ کجا؟ و راس امام مبین کجا؟

Хўлии куҷо ?у сибти расӯли амини куҷо ?

خولی کجا؟ و سبط رسول امین کجا؟

То кӣ фалак ба оли паямбар ҷафо кунӣ

تا کی فلک به آل پیمبر جفا کنی

Ханҷари куҷо ?у ҳнҷри султони дайни куҷо ?

خنجر کجا؟ و حنجر سلطان دین کجا؟

эй чархи нилгун , нашудӣ аз чаҳ сарнигӯн

ای چرخ نیلگون، نشدی از چه سرنگون

Хуршеди дайни куҷо ?у туроби замини куҷо ?

خورشید دین کجا؟ و تراب زمین کجا؟

Шуд пораи пораи пайкари фарзанди Бутуроб

شد پاره پاره پیکر فرزند بوتراب

Ханҷари куҷо ? ва он бадани нозанини куҷо ?

خنجر کجا؟ و آن بدن نازنین کجا؟

эй рӯзгор ! аз ту ва беМеҳрӣ ту дод

ای روزگار! از تو و بی مهری تو داد

Зайнаби куҷо ?у базми язиди лъини куҷо ?

زینب کجا؟ و بزم یزید لعین کجا؟

Шармати ниомд эй фалак ! аз рӯй Мустафо

شرمت نیآمد ای فلک! از روی مصطفی

Чорам вале куҷо ?у ғули оҳанӣни куҷо ?

چارم ولی کجا؟ و غل آهنین کجا؟

Дар шаҳри шоми оли алӣ бекасу ғариб

در شهر شام آل علی بی کس و غریب

Ғурбати куҷо ? , сакинаи меҳнати қарини куҷо ?

غربت کجا؟، سکینهٔ محنت قرین کجا؟

Аз чист ? эй сар ! ин ҳамаи сайёри бинмт

از چیست؟ ای سر! این همه سیار بینمت

Дар дасти аҳли зулм , гирифтори бинмт

در دست اهل ظلم، گرفتار بینمت

Гоҳе ба нӯки найза ва гоҳе миёни ташт

گاهی به نوک نیزه و گاهی میان طشت

Гоҳе миёни кӯчау бозори бинмт

گاهی میان کوچه و بازار بینمت

Гоҳе ниҳон ба тубраи асби мушрикон

گاهی نهان به توبرهٔ اسب مشرکان

Гоҳе аён ба маҷлиси ағёри бинмт

گاهی عیان به مجلس اغیار بینمت

Гоҳе чу миваҳои биҳишт эй бурӣдаи сар !

گاهی چو میوه های بهشت ای بریده سر!

Овехтаи зи шохаи ашҷори бинмт

آویخته ز شاخهٔ اشجار بینمت

Гоҳе ба дайри роҳибу гуҳи кунҷи матбахӣ

گاهی به دیر راهب و گه کنج مطبخی

Гуҳи зеби бахши маҷлиси куффори бинмт

گه زیب بخش مجلس کفار بینمت

Гуҳ бар сари синони синон , ҷои гирифта Эй

گه بر سر سنان سنان، جا گرفته ای

Гуҳи ҳамсафар ба шимури ситамкори бинмт

گه همسفر به شمر ستمکار بینمت

Гуҳи пеши пеши маҳмили зайнаб ба роҳи шом

گه پیش پیش محمل زینب به راه شام

эй сар , равон чу қофилаи солори бинмт

ای سر، روان چو قافله سالار بینمت

Машғӯли гуҳ ба хондани қуръон ба нӯки не

مشغول گه به خواندن قرآن به نوک نی

Дар пеши чашми зайнаби аФгори бинмт

در پیش چشم زینب افگار بینمت

Овез гашта гоҳ ба дарвозаи димишқ

آویز گشته گاه به دروازهٔ دمشق

Чун офтоб , бар сари девори бинмт

چون آفتاب، بر سر دیوار بینمت

Гоҳе миёни ташти зару маҷлиси язид

گاهی میان طشت زر و مجلس یزید

Чӯби ҷафо ба лаъли гуҳарбори бинмт

چوب جفا به لعل گهربار بینمت

Гуҳ дар канори духтари зорати руқияи ҷой

گه در کنار دختر زارت رقیه جای

Дар шом , дар хароба , шаби тори бинмт

در شام، در خرابه، شب تار بینمت

эй сар ! ба хотир « туркӣ » чу бигузарӣ

ای سر! به خاطر «ترکی» چو بگذری

Пари хӯн ва бо ҷароҳат бисёр бинмт

پر خون و با جراحت بسیار بینمت

Тай шуд маи муҳаррам ва омад маи сифр

طی شد مه محرم و آمد مه صفر

Зоили ғамии з дил нашуд омад ғам дигар

زایل غمی ز دل نشد آمد غم دگر

Моҳи муҳаррами он ҳусайнасту гашти тай

ماه محرم آن حسین است و گشت طی

Моҳи сифри зи марг ҳасан медиҳад хабар

ماه صفر ز مرگ حسن می دهد خبر

Моҳи ҳусайн агар чаҳ маӣ буд ҷони гузор

ماه حسین اگر چه مهی بود جان گذار

Моҳи ҳасани зи моҳи ҳусайни ҷони гудозтар

ماه حسن ز ماه حسین جان گدازتر

Қатли ҳусайн агар чаҳ басии дили харош буд

قتل حسین اگر چه بسی دل خراش بود

Марги ҳасани фузун ба дилам мекунад асар

مرگ حسن فزون به دلم می کند اثر

Шимур аз ҷафо бурид ҳусайнро сар аз қафо

شمر از جفا برید حسین را سر از قفا

Лаби ташнаи рехти хӯни вай он шавам бади гуҳар

لب تشنه ریخت خون وی آن شوم بد گهر

Аз қаҳти об , гашти ҳусайни оби ҳамчуи шамъ

از قحط آب، گشت حسین آب همچو شمع

Вази оби кӯзаи рехти ҳасанро ба ҷони шарар

وز آب کوزه ریخت حسن را به جان شرر

Сад пора шуд зи ҳалқи шарифаш ба ташти рехт

صد پاره شد ز حلق شریفش به طشت ریخت

Фарзанд бар гузидаи сидиқаро ҷигар

فرزند بر گزیدهٔ صدیقه را جگر

Чун пора пора шуд ҷигари сибти Мустафо

چون پاره پاره شد جگر سبط مصطفی

эй дил ! ба синаи хӯни шӯу беруни шӯ аз басар

ای دل! به سینه خون شو و بیرون شو از بصر

Гар рехти пораи ҷигари Муҷтабо ба ташт

گر ریخت پاره جگر مجتبی به طشت

Аммо нашуд ба шом , сараши зеби ташт

اما نشد به شام، سرش زیب طشت

Заҳрои модари ҳасанин андари ин ду моҳ

زهرای مادر حسنین اندر این دو ماه

Дар боғи хулди ҷомаи нилӣ , кунад ба бар

در باغ خلد جامهٔ نیلی، کند به بر

Гоҳе ба Карбало раваду гоҳ дар бақиъ

گاهی به کربلا رود و گاه در بقیع

Гоҳе занад ба сина ва , гоҳе занад ба сар

گاهی زند به سینه و، گاهی زند به سر

Гоҳе ҳасан ҳасан кунаду гуҳи ҳусайни ҳусайн

گاهی حسن حسن کند و گه حسین حسین

Гиряд гуҳӣ бар он писар ва , гуҳ бар ин писар

گرید گهی بر آن پسر و، گه بر این پسر

Гоҳе равад ба Тӯс ва кунад гиря бар ризо

گاهی رود به طوس و کند گریه بر رضا

Хӯни ҷигар , ба чеҳра фишонд зи чашм тар

خون جگر، به چهره فشاند ز چشم تر

Онгаҳ зи ҳоли Фотима огаҳ шавад касе

آنگه ز حال فاطمه آگه شود کسی

Кӯ бо азизи мурдаи шабиро кунад саҳар

کو با عزیز مرده شبی را کند سحر

« туркӣ » ғами ҳусайну ҳасан дар вуҷӯди ту

«ترکی» غم حسین و حسن در وجود تو

Бо шери андарун шуда бо ҷон шавад бадар

با شیر اندرون شده با جان شود بدر