эй сари илоҳро ту сарпӯш !

ای سر اله را تو سرپوش!

Ваии бодаи ишқро қадаҳи нӯш !

وی بادهٔ عشق را قدح نوش!

эй каз зи раҳи лутфу меҳрбонӣ !

ای کز ز ره لطف و مهربانی!

Парвардаи паямбарат дар оғӯш

پرورده پیمبرت در آغوش

эй фарши зи доғи ту азодор !

ای فرش ز داغ تو عزادار!

Ваии арш ба мотамати сияҳи пӯш !

وی عرش به ماتمت سیه پوش!

Бе ҷурми сари ту шимур бибаред

بی جرم سر تو شمر ببرید

Бо ханҷари кин , зи гӯш то гӯш

با خنجر کین، ز گوش تا گوش

Атфоли туро касе зи гиря

اطفال تو را کسی ز گریه

Ҷузи каъби синон , накард хомӯш

جز کعب سنان، نکرد خاموش

Асҳоби ту аз май шаҳодат

اصحاب تو از می شهادت

Афтодаи тамоми масту мадҳуш

افتاده تمام مست و مدهوش

Баранд агар ки бандам аз банд

برند اگر که بندم از بند

Як дам накунам туро фаромӯш

یک دم نکنم تو را فراموش

эй шоҳи бурӣдаи сари зи ханҷар !

ای شاه بریده سر ز خنجر!

эй хусрав бесипоҳу лашгар !

ای خسرو بی سپاه و لشگر!

Урён , танати афтода бар хок

عریان، تنت افتاده بر خاک

Хокати з вафо кашида дар бар

خاکت ز وفا کشیده در بر

Ларзид замин , ба худ чу симоб

لرزید زمین، به خود چو سیماب

Он дам ки фитодӣ аз ткоўр

آن دم که فتادی از تکاور

Дар мотамат эй азизи Заҳро

در ماتمت ای عزیز زهرا

Афрӯхт чу шамъ , қалби ҳайдар

افروخت چو شمع،قلب حیدر

Моҳии сифат эй ғариби мазлӯм !

ماهی صفت ای غریب مظلوم!

Гаштии ту ба баҳри хӯни шиновар

گشتی تو به بحر خون شناور

Аз оби лаби ту тар нигарадед

از آب لب تو تر نگردید

Гардид маҳосинати зи хӯн тар

گردید محاسنت ز خون تر

Хӯнат ба замини Карбалои рехт

خونت به زمین کربلا ریخت

Зон рӯ шудатар табаши муаттар

زان رو شده تر تبش معطر

Ҷбрил амин фиканд бар хок

جبریل امین فکند بر خاک

Аз қатли ту тоҷи иззат аз сар

از قتل تو تاج عزت از سر

эй ҷади ту Мустафои алии боб !

ای جد تو مصطفی علی باب!

эй куштаи теғ ва , ташнаи об !

ای کشتهٔ تیغ و، تشنهٔ آب!

Ҷисмати ду шаб ва се рӯз афтод

جسمت دو شب و سه روز افتاد

Андар бар офтобу маҳтоб

اندر بر آفتاب و مهتاب

Хам шуд камарати зи марги ақвом

خم شد کمرت ز مرگ اقوام

Хӯн шуд ҷигарати зи ҳиҷри аҳбоб

خون شد جگرت ز هجر احباب

Лаби ташнаи ту ҷони супурдӣ аммо

لب تشنه تو جان سپردی اما

Мурғу даду доми ҷумлаи сероб

مرغ و دد و دام جمله سیراب

Шуд сурхи зи хӯн , ба ранги ёқӯт

شد سرخ ز خون، به رنگ یاقوت

Ҷисми ту ки буд чун дар ноб

جسم تو که بود چون در ناب

Атфоли туро зи бими душман

اطفال تو را ز بیم دشمن

Шаб ҳо наравад ба чашмашони хоб

شب ها نرود به چشمشان خواب

Аҳли ҳурмат , зи тарси аъдо

اهل حرمت، ز ترس اعدا

Ларзони танашон , басони симоб

لرزان تنشان، بسان سیماب

эй қурраи айни шоҳи лўлок

ای قره عین شاه لولاک

Фарзанди расӯли эзади пок

فرزند رسول ایزد پاک

Бурид сарати зи тан , чу қотил

برید سرت ز تن، چو قاتل

Урён баданат фиканд бар хок

عریان بدنت فکند بر خاک

Аз қатли ту эй азизи Заҳро !

از قتل تو ای عزیز زهرا!

Шуд шери худои ҳазину ғамнок

شد شیر خدا حزین و غمناک

Дар рӯзи шаҳодати ту шоҳо !

در روز شهادت تو شاها!

Шуд нолаи хокён , бар афлок

شد ناله خاکیان، بر افلاک

Чун рафт сари ту бар сари не

چون رفت سر تو بر سر نی

Ҷбрил намӯд ҷомаро чок

جبریل نمود جامه را چاک

Афсӯс ки гашти шоду масрур

افسوس که گشت شاد و مسرور

Аз куштани ту язид бе бок

از کشتن تو یزید بی باک

Дар рӯзи шумори қотилонат

در روز شمار قاتلانت

Гӯйанд чигуна мо ърФнок

گویند چگونه ما عرفناک

Шоҳо ! сарат аз қафо буриданд

شا ها! سرت از قفا بریدند

Сад лаън , бар он гуруҳи нопок

صد لعن، بر آن گروه ناپاک

« туркӣ » зи ғамат мудом хонд

«ترکی» ز غمت مدام خواند

Ин марсияро ба чашми намнок

این مرثیه را به چشم نمناک