Сару сими андоми ман , он ғайрати моҳи тамом

سر و سیم اندام من، آن غیرت ماه تمام

Омад аз кошонаи берун бо ду зулфии пари зтоб

آمد از کاشانه بیرون با دو زلفی پر زتاب

Осмонӣ ранг дидам дар буриши рангини қабо

آسمانی رنگ دیدم در برش رنگین قبا

Ин сухан шуд рост кандар осмонаст офтоб

این سخن شد راست کاندر آسمان است آفتاب

Гуфтамаш ҷоно ! ба васлат май расм Аё шабӣ ?

گفتمش جانا! به وصلت می رسم ایا شبی؟

Гуфт васл ман нахоҳӣ дид « туркӣ » ҷуз ба хоб

گفت وصل من نخواهی دید «ترکی» جز به خواب