эй нола зҷо бархез , ки шуд бози муҳаррам

ای ناله زجا برخیز، که شد باز محرم

эй гиряи фурӯи рез , ки шуд навбати мотам

ای گریه فرو ریز، که شد نوبت ماتم

эй мардумак , аз ашки фурӯ рехтан омӯз

ای مردمک، از اشک فرو ریختن آموز

Дар мотами шоҳи шуҳадо , сарвари олам

در ماتم شاه شهدا، سرور عالم

Тобон на ҳилоласт дарини моҳи зи гардун

تابان نه هلالست دراین ماه ز گردون

Бар сина кашидааст алифи қурси ма аз ғам

بر سینه کشیده است الف قرص مه از غم

ё шуълаи афрӯхтае , дар дил чарх аст

یا شعله افروخته‌ای، در دل چرخ است

Каз оҳ мусӣбат задагон , гашта қадаши хам

کز آه مصیبت‌زدگان، گشته قدش خم

ё онкии зи шамшери ситам , дар дили гардун

یا آنکه ز شمشیر ستم، در دل گردون

Захмӣаст ки ҳар сол шавад тоза аз ин ғам

زخمی است که هر سال شود تازه از این غم

ё онкӣ харошӣаст брхсор , ҷаҳон ро

یا آنکه خراشی است برخسار، جهان را

Дар таъзияи ашрафи зрити одам

در تعزیه اشرف ذریت آدم

ё нохуни оғишта бхўнӣаст фалак ро

یا ناخن آغشته بخونی است فلک را

Аз бас ки харошида зи ғами синаи олам

از بس که خراشیده ز غم سینه عالم

Неи неи ғалатами пурҳи қуфл дар шодӣ аст

نی نی غلطم پره قفل در شادی است

ё бар рухи айём , калид дар мотам

یا بر رخ ایام، کلید در ماتم

Бар чеҳраи айём , чаҳ хӯнҳо ки равон кард

بر چهره ایام، چه خونها که روان کرد

Ин ханҷари каҷ аз ҷигари мардуми олам !

این خنجر کج از جگر مردم عالم!

Ҳршб на ма нав шавад афзӯн , ки фалак ро

هرشب نه مه نو شود افزون، که فلک را

Бар сина харошаст ки резади басари ҳам

بر سینه خراش است که ریزد بسر هم

Зони дидаи худ санг , пар аз ашк шарар кард

زآن دیده خود سنگ، پر از اشک شرر کرد

Кин оташи меҳнат ба дили санг асар кард

کاین آتش محنت به دل سنگ اثر کرد

Даракон на ақиқаст , ки аз ғуссаи Яман ро

درکان نه عقیق است، که از غصه یمن را

Бе обии он ташнаи лабон , хӯн ба ҷигар кард

بی آبی آن تشنه لبان، خون به جگر کرد

То сӯрати ин воқеаро дид , надонам

تا صورت این واقعه را دید، ندانم

Чун об дигар бо қадаҳи оина сар кард ? !

چون آب دگر با قدح آینه سر کرد؟!

Чун чашм ҷаҳон дид пар аз новаки бедод ?

چون چشم جهان دید پر از ناوک بیداد؟

Ҷисмӣ ки ситам кард бар ӯ ҳар ки назар кард

جسمی که ستم کرد بر او هر که نظر کرد

Нагусаст зи ҳам , қофилаи ашки ятемон

نگسست ز هم، قافله اشک یتیمان

То шоҳи шаҳидони зи ҷаҳони азм сафар кард

تا شاه شهیدان ز جهان عزم سفر کرد

Ҳар шом на хуршед ниҳон шуд бутаи хок

هر شام نه خورشید نهان شد بته خاک

Дар мотами он хусрави дайни хок басар кард !

در ماتم آن خسرو دین خاک بسر کرد!

зи он рӯз ки бар хок фитад он қаду қомат

ز آن روز که بر خاک فتد آن قد و قامت

Бар хеш фурӯ рафт зи ғами субҳи қиёмат

بر خویش فرو رفت ز غم صبح قیامت

Офоқи басари хоки сияҳи рехти зи зулмат

آفاق بسر خاک سیه ریخت ز ظلمت

Дар хоки ниҳони гашт чу хуршеди имомат

در خاک نهان گشت چو خورشید امامت

Он рӯз ки канданд зи ҷои хаймаи ӯро

آن روز که کندند ز جا خیمه اورا

Чун кард дигар харгаҳи афлоки иқомат ? !

چون کرد دگر خرگه افلاک اقامت؟!

Бар найза , чу дид он сари оғиштаи бхўн ро

بر نیزه، چو دید آن سر آغشته بخون را

Пиндошти ҷаҳон , срздаҳи хуршеди қиёмат

پنداشت جهان، سرزده خورشید قیامت

Ҳаркас ки тан бенафасаш дид ва нафас зад

هرکس که تن بی نفسش دید و نفس زد

Бошад зи нафас , бар лабаши ангушти надомат

باشد ز نفس، بر لبش انگشت ندامت

Он кас ки лаби ташна ӯ дид ва , нашуд об

آن کس که لب تشنه او دید و، نشد آب

Бар сина занад аз дили худ санги маломат

بر سینه زند از دل خود سنگ ملامت

Аз бори гарони ғами он ташнаи лабон буд

از بار گران غم آن تشنه لبان بود

Кондм натавонист з ҷо хост қиёмат

کآندم نتوانست ز جا خاست قیامت

Онро ки нашуд дидаи пар аз хӯни зи азояш

آن را که نشد دیده پر از خون ز عزایش

Бошад мижаи дандон , нигаҳи ангушти надомат

باشد مژه دندان، نگه انگشت ندامت

Он кист ки чун лаъли пар аз хӯн ҷигар нест

آن کیست که چون لعل پر از خون جگر نیست

Дар мотами он гавҳари дарёии имомат ? !

در ماتم آن گوهر دریای امامت؟!

Баҳр аз ғами ин воқеа , як чашм пар обаст

بحر از غم این واقعه، یک چشم پر آبست

Афлоки пар аз оҳ , чу харгоҳ ҳубобаст

افلاک پر از آه، چو خرگاه حبابست

Нагузошта нам дар дили каси гиряи хунин

نگذاشته نم در دل کس گریه خونین

Ин мавҷ фишурдааст ки гӯйанд саробаст !

این موج فشرده است که گویند سرابست!

Дар синаи афлок на меҳраст ки , доим

در سینه افلاک نه مهر است که، دایم

Зини оташи ҷонсӯзи дил чарх кабобаст !

زین آتش جانسوز دل چرخ کبابست!

То гули гули хӯни шуҳадои рехтаи брхок

تا گل گل خون شهدا ریخته برخاک

Чашми гул аз ин воқеаи пар ашк гулобаст

چشم گل از این واقعه پر اشک گلابست

Зини ғусса ки дар хок тапиданд шаҳидон

زین غصه که در خاک تپیدند شهیدان

Бар хок тапидани сифат мавҷ саробаст

بر خاک تپیدن صفت موج سرابست

Аз ҳасрати он ташнаи лаби бодияи ғам

از حسرت آن تشنه لب بادیه غم

Ҳар мавҷ , харошӣаст ки бар чеҳра обаст

هر موج، خراشی است که بر چهره آبست

Бо чеҳраи пурхӯн , чу даройади бсФи ҳашар

با چهره پرخون، چو درآید بصف حشر

зи он шӯр надонам ки кро фикр ҳисобаст ? !

ز آن شور ندانم که کرا فکر حسابست؟!

Хоҳад ки расонад ба ҷазои қотил ӯ ро

خواهد که رساند به جزا قاتل او را

зи он ин ҳама бо аблақ айём шитобаст

ز آن این همه با ابلق ایام شتابست

Шамшер набӯд онкӣ баров хасми з кин зад

شمشیر نبود آنکه براو خصم ز کین زد

Буд оташ сӯзанда ки бар хона дайн зад

بود آتش سوزنده که بر خانه دین زد

Ҳар гирд ки бархест аз он маърака , худ ро

هر گرد که برخاست از آن معرکه، خود را

Бар оинаи хотири ҷбрил амин зад

بر آینه خاطر جبریل امین زد

Борон набӯд , каз ғами лаби тишнагиаш , баҳр

باران نبود، کز غم لب تشنگی اش، بحر

Худро ба фалаки бараду зи ҳасрат ба замин зад

خود را به فلک برد و ز حسرت به زمین زد

То ташна лаб дид ақиқи Яман , аз ғам

تا تشنه لب دید عقیق یمن، از غم

Сад чоки намоён ба дил аз нақш нигин зад

صد چاک نمایان به دل از نقش نگین زد

Хӯни рехти басари панҷаи хуршеди ҷҳонтоб

خون ریخت بسر پنجه خورشید جهانتاب

Аз бас ки зғм бар сари худ чарх барин зад

از بس که زغم بر سر خود چرخ برین زد

Он рӯзи қарор аз фалак бесар ва по рафт

آن روز قرار از فلک بی سر و پا رفت

Короми дили Фотима аз дор фано рафт

کآرام دل فاطمه از دار فنا رفت

Дар мотам ӯ гунбади афлок сияҳ шуд

در ماتم او گنبد افلاک سیه شد

Дӯди ҷигари сӯхта аз бас бҳўо рафт

دود جگر سوخته از بس بهوا رفت

Дар мотам ӯ , оби бақои ҷома сияҳ кард

در ماتم او، آب بقا جامه سیه کرد

Он рӯз ки ӯ ташнаи лаб аз дор фано рафт

آن روز که او تشنه لب از دار فنا رفت

. . .

. . .

зи он зулм ва ситамҳо ки ба шоҳ шуҳадо рафт

ز آن ظلم و ستمها که به شاه شهدا رفت

Аз золими сангини дили бирҳми хасӣ чанд

از ظالم سنگین دل بیرحم خسی چند

Бар сарвари ахёр чаҳ гӯям ки чҳо рафт ? !

بر سرور اخیار چه گویم که چها رفت؟!

Пари сохтаи ин ғуссаи зи баси кӯҳи гарон ро

پر ساخته این غصه ز بس کوه گران را

То ҳмнФсӣ ёфта , сар карда фиғон ро

تا همنفسی یافته، سر کرده فغان را

Оҳ , ин чаҳ ъзоӣӣаст , ки ҳршби фалаки пер

آه، این چه عزائی است، که هرشب فلک پیر

Дар нил кашад ҷомаи заминроу замонро ? !

در نیل کشد جامه زمین را و زمان را؟!

зи он рӯз ки ин таъзия шуд расм дар айём

ز آن روز که این تعزیه شد رسم در ایام

Хиҷлат буд аз зевари хуршеди ҷаҳон ро

خجلت بود از زیور خورشید جهان را

Бастааст раҳи ханда бар айём , надонам

بسته است ره خنده بر ایام، ندانم

Чун кард садафи баҳри гуҳари бози даҳонро ? !

چون کرد صدف بهر گهر باز دهان را؟!

Зони рӯз ки гардид равони хӯни шаҳидон

زآن روز که گردید روان خون شهیدان

Чун пой барра рафт дигар , оби равонро ? !

چون پای بره رفت دگر، آب روان را؟!

зи он рӯз ки гардид бойени ҳарф , надонам

ز آن روز که گردید باین حرف، ندانم

Дар хеш чаҳ сон дод даҳани ҷои забонро ? !

در خویش چه سان داد دهن جای زبان را؟!

Аз ҷуръати қавмӣ ки бар ӯ тир кашиданд

از جرأت قومی که بر او تیر کشیدند

Ангушти зи новаки бдҳн буд камон ро

انگشت ز ناوک بدهن بود کمان را

зи он рӯз ки он нахли қад аз пой даромад

ز آن روز که آن نخل قد از پای درآمد

Чун дид чаман бар сари пои сарви равонро ? !

چون دید چمن بر سر پا سرو روان را؟!

Пеши нафаси субҳ , зи меҳр оина гиранд

پیش نفس صبح، ز مهر آینه گیرند

То ғарқаи бхўни дидаи шаҳи куну макон ро

تا غرقه بخون دیده شه کون و مکان را

Дар ҳавсилаи лафз , нагунҷад дигар ин ҳарф

در حوصله لفظ، نگنجد دگر این حرف

Воъизи зи сухан ба ки бабандем забон ро

واعظ ز سخن به که ببندیم زبان را