эй номи длгшои ту унвони корҳо

ای نام دلگشای تو عنوان کارها

Хок дар ту , оби рухи эътиборҳо

خاک در تو، آب رخ اعتبارها

Хуршеду маи ду қатраи борони файзи ту

خورشید و مه دو قطره باران فیض تو

Мадии зи ҷунбиши қаламати рӯзгорҳо

مدی ز جنبش قلمت روزگارها

Бошад шафақи зи бими ту ҳар шом бар фалак

باشد شفق ز بیم تو هر شام بر فلک

Ранг паридае зи рухи лолаи зорҳо

رنگ پریده‌ای ز رخ لاله‌زارها

Ангуштӣ аз барои шаҳодат шавад баланд

انگشتی از برای شهادت شود بلند

Сарвӣ ки қад кашад зи лаби ҷӯйборҳо

سروی که قد کشد ز لب جویبارها

Аз баҳри хондани рақами қудратати баҳор

از بهر خواندن رقم قدرتت بهار

Авроқи гули шимурда ба ангушти хорҳо

اوراق گل شمرده به انگشت خارها

Лутфати бароти рӯзии мардум навишта аст

لطفت برات روزی مردم نوشته است

Бо хати сабз бар варақи киштзорҳо

با خط سبز بر ورق کشتزارها

Девонаи хаёли ту ҳарҷо ки по наад

دیوانه خیال تو هرجا که پا نهد

Резади зи шӯри ишқи ту , тарҳи баҳорҳо

ریزد ز شور عشق تو، طرح بهارها

Ҷон додаанд роҳравони бас ки дар ғамат

جان داده‌اند راهروان بس که در غمت

Ҳар санг дар раҳат шудаи санги мазорҳо

هر سنگ در رهت شده سنگ مزارها

Мавҷ сароб нест , ки дар ҷустуҷӯии ту

موج سراب نیست، که در جستجوی تو

Афтодаанд аз паии ҳам бе қарорҳо

افتاده اند از پی هم بی‌قرارها

Бо хома кӣ тавон раҳи васфи ту қатъ кард ?

با خامه کی توان ره وصف تو قطع کرد؟

Манзили куҷо ва , раҳравии неи саворҳо ? !

منزل کجا و، رهروی نی سوارها؟!

Роҳи санои зоти туро чун рӯм ? ки ман

راه ثنای ذات تو را چون روم؟ که من

Дорам ба дӯш аз гунаҳи хеши борҳо !

دارم به دوش از گنه خویش بارها!

Гар боядам кашид надомат ба қадари ҷурм

گر بایدم کشید ندامت به قدر جرم

Хуш кӯтаҳаст муддати ин рӯзгорҳо

خوش کوتهست مدت این روزگارها

Чуноварӣ ба ҳашари ман рӯсиёҳ ро

چون آوری به حشر من روسیاه را

Аз нисбатам шаванд хаҷали шармсорҳо !

از نسبتم شوند خجل شرمسارها!

Воъиз агар чаҳ нест умедам ба хештан

واعظ اگر چه نیست امیدم به خویشتن

Даст манаст ва , домани умедворҳо

دست من است و، دامن امیدوارها