Перӣ омад бар танам ҳар мӯӣ ханҷар ме кашад

پیری آمد بر تنم هر موی خنجر می‌کشد

Бар сар аз мӯии сифедами марг лашкар ме кашад

بر سر از موی سفیدم مرگ لشکر می‌کشد

Гӯйӣ аз баси нотавонии сабза май раведи зи санг

گویی از بس ناتوانی سبزه می‌روید ز سنگ

Дӯди оҳи ҳасратӣ то аз дилам сар ме кашад

دود آه حسرتی تا از دلم سر می‌کشد

Шоядаш чашми бад даврон гузорад дар канор

شایدش چشم بد دوران گذارد در کنار

Ончии дарвеш аз нигаҳҳои тавонгар ме кашад

آنچه درویش از نگه‌های توانگر می‌کشد

Ба сиккаи сӯфӣ дар талоши поя мансӯрӣ аст

به سکه صوفی در تلاش پایه منصوری است

Гар фитад дорӣ ба дасташ , хешро барме кашад

گر فتد داری به دستش، خویش را برمی‌کشد

Гар ба гардуни рафтае , охир буд ҷои ту хок

گر به گردون رفته‌ای، آخر بود جای تو خاک

Тифл ҳарҷо ҳаст , худро сӯй модар ме кашад

طفل هرجا هست، خود را سوی مادر می‌کشد

Аз заъифон кун талаби воъизи низоми кори хеш

از ضعیفان کن طلب واعظ نظام کار خویش

Ришта бо он нотавонии бор гавҳар ме кашад

رشته با آن ناتوانی بار گوهر می‌کشد