Ёр дар нуктаи сарое на з кас мемонад

یار در نکته سرایی نه ز کس میماند

Ҳарф дар шаҳди лаб ӯ чу магас мемонад

حرف در شهد لب او چو مگس میماند

Гирадаш оинаи чеҳраи зи назораи ғубор

گیردش آینه چهره ز نظاره غبار

Дар рух ӯ нигаҳи мо ба нафас мемонад

در رخ او نگه ما به نفس میماند

Рӯй худ бскаҳ харошидам аз дасти ғамаш

روی خود بسکه خراشیدم از دست غمش

Хонаи ойӣнаи ман , ба қафас мемонад

خانه آیینه من، به قفس میماند

Нест рӯзӣ ки кудурати бадал мо нарасад

نیست روزی که کدورت بدل ما نرسد

Субҳ бар оинаи мо ба нафас мемонад

صبح بر آینه ما به نفس میماند

Нест ғайр аз сари зонуи шабу рӯзаши болин

نیست غیر از سر زانو شب و روزش بالین

Сари шӯридаи воъиз ба ҷарас мемонад

سر شوریده واعظ به جرس میماند