Марои гулгашт маънӣ бошад аз сайри чамани хуш тар

مرا گلگشت معنی باشد از سیر چمن خوش‌تر

Ки баъд аз хомшӣ чизе набошад аз сухани хуш тар

که بعد از خامشی چیزی نباشد از سخن خوش‌تر

зи бас чун таб ки дидаи ҷомаи гулгуни тани зорам

ز بس چون تب که دیده جامه گلگون تن زارم

Маро аз завқи урёнии сети мурдан бе кафани хуш тар

مرا از ذوق عریانی‌ست مردن بی‌کفن خوش‌تر

Дили ғамнокам , аз бас мекунад аз бе ғамони нафрат

دل غمناکم، از بس می‌کند از بی‌غمان نفرت

Ба чашмами шом ғурбат ояд аз субҳи ватани хуш тар

به چشمم شام غربت آید از صبح وطن خوش‌تر

Тани пусида Эй дорем назри коҳиши дардаш

تن پوسیده‌ای داریم نذر کاهش دردش

Агар уфтад қабул ӯ , буд аз ҷони ман хуш тар

اگر افتد قبول او، بود از جان من خوش‌تر

Буд бар ҷисми зори воъиз аз сад халъати зебо

بود بر جسم زار واعظ از صد خلعت زیبا

зи лутф ӯ ба худ болиданӣ як перҳани хуш тар

ز لطف او به خود بالیدنی یک پیرهن خوش‌تر