Манъам ! боҳилли фақр чаҳ хуоне навой зар ?

منعم! باهل فقر چه خوانی نوای زر؟

Моро басаст сиккаи мардии биҷои зар !

ما را بس است سکه مردی بجای زر!

Ноед бҷмъи моли сари ҳамтеми фурӯ

ناید بجمع مال سر همتم فرو

Дар сар нагунҷад аҳли фаноро ҳавои зар

در سر نگنجد اهل فنا را هوای زر

Гар пеш халқ нест зар аз ҷони азизтар

گر پیش خلق نیست زر از جان عزیزتر

Ҷон мекунанд баҳр чаҳ умрӣ барои зар ? !

جان میکنند بهر چه عمری برای زر؟!

Бошад гадо ҳамеша арақи рези обрӯ

باشد گدا همیشه عرق ریز آبرو

Аз баси дӯд чу чашми тамаъ , дар қафои зар

از بس دود چو چشم طمع، در قفای زر

То зари зи ҷон ҷудо накунад манъами бахил

تا زر ز جان جدا نکند منعم بخیل

Аз нақди умри сарфи намояд , биҷои зар

از نقد عمر صرف نماید، بجای زر

Моли ҷаҳон , чу об равонаст хоҷа ро

مال جهان، چو آب روانست خواجه را

Набӯд аҷаб ки диқи барад аз дили садои зар

نبود عجب که دق برد از دل صدای زر

Дар қайду салоҳи ту , эй хоҷа ҳарф нест

در قید و صلاح تو، ای خواجه حرف نیست

Чндонкаҳ дар миён набӯд лек пои зар

چندانکه در میان نبود لیک پای زر

Зар офарӣдааст худо аз барои мо

زر آفریده است خدا از برای ما

Моро наёфарида худо аз барои зар

ما را نیافریده خدا از برای زر

Воъиз гумон мабар ки шавад сайри чашмашон

واعظ گمان مبر که شود سیر چشمشان

Доранд аҳли ҳирси зи баси Аштҳои зар

دارند اهل حرص ز بس اشتهای زر