Ғунчаи сони ин ҳама бар хеши мбол аз зару зӯр

غنچه سان این همه بر خویش مبال از زر و زور

Ки чу гули зуди парешони шӯй ар боди ғурур

که چو گل زود پریشان شوی ار باد غرور

Бод брхўд кунад аз неъмати дунёи манъам

باد برخود کند از نعمت دنیا منعم

Зон ҳар ангушт асал ҳаст чу неши занбӯр

زآن هر انگشت عسل هست چو نیش زنبور

Бениш он нест ки дар мол мубсир бошӣ

بینش آن نیست که در مال مبصر باشی

Хоб дидан нашавад ҳуҷҷати бенаии кӯр

خواب دیدن نشود حجت بینایی کور

Резиши аҳл сахо нест ҷуз аз қӯти дайн

ریزش اهل سخا نیست جز از قوت دین

Гиря шамъ набошад магар аз касрати нур

گریه شمع نباشد مگر از کثرت نور

Огаҳони лиззатӣ аз ъушрат дунё набаранд

آگهان لذتی از عشرت دنیا نبرند

Дил ғамгин нашавад бохабар аз хандаи зӯр

دل غمگین نشود باخبر از خنده زور

Аз чаҳ рӯ зард шавад чеҳраи туро дар перӣ ?

از چه رو زرد شود چهره تو را در پیری؟

Мимкди хӯни ту ин хоки сияҳ бо лаби гӯр !

میمکد خون تو این خاک سیه با لب گور!

Хонаи охирати золим аз онаст хароб

خانه آخرت ظالم از آنست خراب

Ки надониста сароеи биҷуз аз олами зӯр

که ندانسته سرایی بجز از عالم زور

Ончӣ доранд бахилони ҷаҳон дар таҳи хок

آنچه دارند بخیلان جهان در ته خاک

Анқарибаст ки мимондшон бар сари гӯр

عنقریب است که میماندشان بر سر گور

Хомии фикри ту воъизи здл бешавқ аст

خامی فکر تو واعظ زدل بی شوق است

Набӯд нонет аз он пухта , ки сардаст танур

نبود نانت از آن پخته، که سرد است تنور