Аҳд шабоб рафт ва , нашуд ҳеҷ кори ҳайф !

عهد شباب رفت و، نشد هیچ کار حیف!

Даст талаб начед гулии зини баҳори ҳайф !

دست طلب نچید گلی زین بهار حیف!

Умр дароз рафт ва , нашуд фикри тӯша ӣӣ

عمر دراز رفت و، نشد فکر توشه یی

Аз даст шуд таноб ва , нбстими бори ҳайф !

از دست شد طناب و، نبستیم بار حیف!

Бо ин сиёҳи рӯеу олӯдаи доманӣ

با این سیاه رویی و آلوده دامنی

Рафтем ҳамчуи сайли азин кӯҳсори ҳайф !

رفتیم همچو سیل ازین کوهسار حیف!

Дорем чашми гиряи зи ёрони бурузи марг

داریم چشم گریه ز یاران بروز مرگ

Мо худ бурузи худ нгрстими зори ҳайф !

ما خود بروز خود نگرستیم زار حیف!

Шуд умр ва , оҳи ҳасратӣ аз дил нашуд баланд

شد عمر و، آه حسرتی از دل نشد بلند

Нахлӣ накоштем дарин ҷӯйбори ҳайф !

نخلی نکاشتیم درین جویبار حیف!

Он мастии ҷавонӣ ва , ин заъф перӣ аст

آن مستی جوانی و، این ضعف پیری است

Моро дамии з умр наомад бакори ҳайф !

ما را دمی ز عمر نیامد بکار حیف!

Фардост инки қадари шиносони дардманд

فرداست اینکه قدر شناسان دردمند

Хоҳанд гуфт : « ҳайфи зи воъизи ҳазор ҳайф » !

خواهند گفت:«حیف ز واعظ هزار حیف »!