Перӣ омад равшанӣ аз чашм гирён рафт ҳайф !
پیری آمد روشنی از چشم گریان رفت حیف!
Ашки ҳасрат аз қафояш то бдомон рафт ҳайф !
اشک حسرت از قفایش تا بدامان رفت حیف!
Офтоби перӣ аз кҳсор сахтӣ шуд баланд
آفتاب پیری از کهسار سختی شد بلند
Шабнами боғи ҷавонӣ буд дандон , рафт ҳайф !
شبنم باغ جوانی بود دندان، رفت حیف!
Равшанӣ аз дидаи мо гардиши айёми барад
روشنی از دیده ما گردش ایام برد
Гавҳар бе қимати мо аз нгиндон рафт ҳайф !
گوهر بی قیمت ما از نگیندان رفت حیف!
Мурғи гуфторам , зи санги сахтӣ даврон парид
مرغ گفتارم، ز سنگ سختی دوران پرید
Андалеби хўшнўоиӣ аз гулистон рафт ҳайф !
عندلیب خوشنوایی از گلستان رفت حیف!
Ман , ки саҳрои ҷунун бар шухии ман танг буд
من، که صحرای جنون بر شوخی من تنگ بود
Гиряам натавонад акнӯн то бмжгон рафт ҳайф !
گریه ام نتواند اکنون تا بمژگان رفت حیف!
Умр дар фикри сару дастор , зойеъ шуд дареғ !
عمر در فکر سر و دستار، ضایع شد دریغ!
Зиндагӣ дар фикри обу нон бпоён рафт ҳайф !
زندگی در فکر آب و نان بپایان رفت حیف!
Дасти фурсати воъиз аз кҳсор ҳастӣ гул начед
دست فرصت واعظ از کهسار هستی گل نچید
Зиндагонӣ , ҳамчуи борон баҳорон рафт ҳайф !
زندگانی، همچو باران بهاران رفت حیف!