Забон гушӯд ва , чунин гуфт шамъи нӯронӣ :

زبان گشود و، چنین گفت شمع نورانی:

Ки ҳаст нуру сафо беш дар парешоне

که هست نور و صفا بیش در پریشانی

Надида дар дили равшандилон , касе ғами дил

ندیده در دل روشندلان، کسی غم دل

Наҳуфтаи оина дар хеш , чини пешонӣ

نهفته آینه در خویش، چین پیشانی

зи бози гаштани борони зи абр , донистам

ز باز گشتن باران ز ابر، دانستم

Талош мартаба меоварад пушаймонӣ

تلاش مرتبه می آورد پشیمانی

Сиррӣ ки аз дар ҳақи дидаи саҷдаи вории рӯ

سری که از در حق دیده سجده واری رو

Ҳазор ҳайф ки ояд фурӯи бслтонӣ !

هزار حیف که آید فرو بسلطانی!

Шуд ар ту қадари сухан кам , бабанд лаби воъиз

شد ار تو قدر سخن کم، ببند لب واعظ

Ки гашта қимати коло кам , аз фаровонӣ

که گشته قیمت کالا کم، از فراوانی