Бо ман нигоҳ ӯ кард , ҳар чанд паҳливонӣ

با من نگاه او کرد، هر چند پهلوانی

Охир бхокм афтод , аз файзи нотавонӣ

آخر بخاکم افتاد، از فیض ناتوانی

Аз бори даврии он меҳри сипеҳри хӯбӣ

از بار دوری آن مهر سپهر خوبی

Чун моҳи нави хмидм , дар аввали ҷавонӣ

چون ماه نو خمیدم، در اول جوانی

Монад қалами зи таҳрир , аз касрати сиёҳӣ

ماند قلم ز تحریر، از کثرت سیاهی

Туғён ҳарф нагузошт моро бҳмзбонӣ

طغیان حرف نگذاشت ما را بهمزبانی

Дмсрдии насиҳат ҳарчанд оварад зӯр

دمسردی نصیحت هرچند آورد زور

Сайлоби ашки гармам , кӣ уфтад аз равонӣ ? !

سیلاب اشک گرمم، کی افتد از روانی؟!

Воъизи з бенишоне , эмини з душманон шуд

واعظ ز بی نشانی، ایمن ز دشمنان شد

Ганҷ аз наҳафтагӣ нест муҳтоҷи посбонӣ !

گنج از نهفتگی نیست محتاج پاسبانی!