Чаҳ дўдости он туро бар гирди лаб аз хати райҳонӣ

چه دوداست آن ترا بر گرد لب از خط ریحانی

Гирифтат боғи ҳасани оташи магари зи он лаъли румонӣ

گرفتت باغ حسن آتش مگر ز آن لعل رمانی

Биёади хол ӯ тори нигаҳ дар дида ам гардад

بیاد خال او تار نگه در دیده ام گردد

Бигард мардумаки доим чу зуннори сулаймонӣ

بگرد مردمک دایم چو زنار سلیمانی

Аз он лабгар сухан мушкил барояд , ҳаст ҳақ бо ӯ

از آن لب گر سخن مشکل برآید، هست حق با او

Ки бар оташ задан аз кас намеояд босонӣ

که بر آتش زدن از کس نمی آید بآسانی

Сабктар гӯи нигоҳи аҷз дар рухсор ӯ гардад

سبکتر گو نگاه عجز در رخسار او گردد

Ки он гулшани арақи бандӣ шудааст аз чини пешонӣ

که آن گلشن عرق بندی شده است از چین پیشانی

Чаҳ ободии тамаъи мидорӣ аз малики дилии конҷо

چه آبادی طمع میداری از ملک دلی کآنجا

з ҳар сӯи брнхизди дӯдӣ аз оҳи пушаймонӣ ? !

ز هر سو برنخیزد دودی از آه پشیمانی؟!

Нмигирди биҷузи дасти тиҳии домони давлат ро

نمیگیرد بجز دست تهی دامان دولت را

Бмштоқони дунёи моли дунёи боди арзонӣ

بمشتاقان دنیا مال دنیا باد ارزانی

зи Ямани тарк , моро чун сулаймони тахти осоиш

ز یمن ترک، ما را چون سلیمان تخت آسایش

Равон дар авҷ ҳиммат шуд , ббоди домани афшонӣ

روان در اوج همت شد، بباد دامن افشانی

Марои саргаштагӣ , даст аз гиребон бар нмидорд

مرا سرگشتگی، دست از گریبان بر نمیدارد

Бснги ман , фалохан гашта зуннори сулаймонӣ

بسنگ من، فلاخن گشته زنار سلیمانی

Гар авроқи ҳавоси хешро шероза мехоҳӣ

گر اوراق حواس خویش را شیرازه میخواهی

Мадаи воъизи зи кафи ҳаргизи сари зулфи парешоне

مده واعظ ز کف هرگز سر زلف پریشانی