Арақи нокардаи пок , аз маҳфил мо шуднигор мо

عرق ناکرده پاک، از محفل ما شد نگار ما

Дарин гулшан сабктар хост аз шабнами баҳори мо

درین گلشن سبکتر خاست از شبنم بهار ما

Биравӣ сахти мо гуфтори носеҳ барнаме ояд

بروی سخت ما گفتار ناصح برنمی آید

Садоро серумаи баргардонад аз худ кӯҳсори мо

صدا را سرمه برگرداند از خود کوهسار ما

намеояд зи мо изҳор ҳастӣ пеши кас кардан

نمی آید ز ما اظهار هستی پیش کس کردن

Бзўри ойӣна аз даст нафас гирад ғубори мо

بزور آیینه از دست نفس گیرد غبار ما

Бадасташи ранги хӯни хештани михўостм , аммо

بدستش رنگ خون خویشتن میخواستم، اما

Ҳино кӣ дасти брмидорд аз дастнигор мо ?

حنا کی دست برمیدارد از دست نگار ما؟

Ба ранги лола , савдои ту моро кард сҳроӣӣ

به رنگ لاله، سودای تو ما را کرد صحرائی

Хаёли чеҳра ?ут шуд оташи ҷӯши баҳори мо

خیال چهره ات شد آتش جوش بهار ما

Паноҳ аз хасм то барадем сӯии хоксориҳо

پناه از خصم تا بردیم سوی خاکساریها

Бигард мо намегардад касе ғайр аз ҳисори мо

بگرد ما نمی گردد کسی غیر از حصار ما

Шаб маргаст , рӯзи ъушрати мо бе касони воъиз

شب مرگست، روز عشرت ما بی کسان واعظ

Бадал дорад чироғон аз шарари санги мазори мо

بدل دارد چراغان از شرر سنگ مزار ما