Манзил канора карда , зи роҳи убӯри мо

منزل کناره کرده، ز راه عبور ما

Саҳро ба танги омада аз дасти шӯри мо

صحرا به تنگ آمده از دست شور ما

Аз бас намондааст зи мо ҳеҷ дар миён

از بس نمانده است ز ما هیچ در میان

Ёрон кунанд ғайбати мо дар ҳузури мо

یاران کنند غیبت ما در حضور ما

Ашкам бидида аз дили пурсӯз чун расад ?

اشکم بدیده از دل پرسوز چون رسد؟

Тӯфон чу шуъла хушк шавад дар танури мо

توفان چو شعله خشک شود در تنور ما

Бо доғи дил , чу лолаи саропо шукуфта ем

با داغ دل، چو لاله سراپا شکفته ایم

Натавон шинохтани зи ғами мо сарвари мо

نتوان شناختن ز غم ما سرور ما

Воъиз , гумони қӯти дайнгар барии бхўиш

واعظ، گمان قوت دین گر بری بخویش

Дил баргирафтанаст зи худ санги зӯри мо

دل برگرفتنست ز خود سنگ زور ما