Набӯд сифати лаъли ту , ҳади сухани мо

نبود صفت لعل تو، حد سخن ما

Ин луқма фузунаст басӣ аз даҳани мо

این لقمه فزونست بسی از دهن ما

Аз хӯни дилами хӯрдаи магари об , ки доим

از خون دلم خورده مگر آب، که دایم

Хезади ивази сабзаи ғубор аз чамани мо

خیزد عوض سبزه غبار از چمن ما

Шуд вақти гузашт аз ҳама , дандони аҷали кӯ ?

شد وقت گذشت از همه، دندان اجل کو؟

Бар риштаи ҷони сахт гиреҳ гашта тани мо

بر رشته جان سخت گره گشته تن ما

Тани худ ба миён нест , магар аз пас мурдан

تن خود به میان نیست، مگر از پس مردن

Номӣ банависанд зи мо , бар кафани мо

نامی بنویسند ز ما، بر کفن ما

Дарди ту зи бас дар гули мо реша давонида аст

درد تو ز بس در گل ما ریشه دوانده است

Монад чу забони нолаи мо , дар даҳани мо

ماند چو زبان ناله ما، در دهن ما

Дар роҳи сулӯк , аҳли замони бскаҳи дўрўинд

در راه سلوک، اهل زمان بسکه دورویند

Гардӣда яке роҳбару роҳзани мо

گردیده یکی راهبر و راهزن ما

Гаштем саропои ҷаҳонро ҳамаи воъиз

گشتیم سراپای جهان را همه واعظ

Шаҳрӣ чу сафар нест барои ватани мо

شهری چو سفر نیست برای وطن ما