Аз ҳукми шаҳ , ин дар чу ба масҷиди вошд

از حکم شه، این در چو به مسجد واشد

Ҳар сӯи паии таърих , дилам ҷӯё шуд

هر سو پی تاریخ، دلم جویا شد

Ногоҳ сурӯшӣ омад аз олами ғайб

ناگاه سروشی آمد از عالم غیب

« эй бандаи биё ки боби раҳмати вошд » !

«ای بنده بیا که باب رحمت واشد»!