Шукр ки « аббоси шаҳ » хулди сайр

شکر که «عباس شه » خلد سیر

Кард чу таии дафтари айёми худ

کرد چو طی دفتر ایام خود

Сохт гиромии халафии ёдгор

ساخت گرامی خلفی یادگار

Зинда аз ӯ кард ҳамон номи худ

زنده از او کرد همان نام خود

Хусрави дайнпарвар одил « сафӣ »

خسرو دین پرور عادل «صفی »

Онкӣ азу ёфт ҷаҳони коми худ

آنکه ازو یافت جهان کام خود

Хост чу бар пои илми давлаташ

خاست چو بر پا علم دولتش

Субҳ аз ӯ кард ҷаҳони шоми худ

صبح از او کرد جهان شام خود

Хонаи дайн , зини хури тобандаи боз

خانه دین، زین خور تابنده باز

Дид пар аз нур дару боми худ

دید پر از نور در و بام خود

Ҷомаи дорои ин малик ро

جامه دارایی این ملک را

Қадари биФзўди зи андоми худ

قدر بیفزود ز اندام خود

Давр ба адлаши з ҳаводис гирифт

دور به عدلش ز حوادث گرفت

Нақди з каф дода ороми худ

نقد ز کف داده آرام خود

Чашми дилаш , бинад илоҳии мудом

چشم دلش، بیند الهی مدام

Пари з май лутфи худои ҷоми худ

پر ز می لطف خدا جام خود

Съўаҳи сифат , ҷону тани душманон

صعوه صفت، جان و تن دشمنان

Бинад илоҳии ҳама дар доми худ

بیند الهی همه در دام خود

Кард чу таърихи ҷулусаши талаб

کرد چو تاریخ جلوسش طلب

Воъизи мо аз дили нокоми худ

واعظ ما از دل ناکام خود

Аз сари ихлос дуо кард ва гуфт :

از سر اخلاص دعا کرد و گفت:

« боди ҷаҳонгир чу анъоми худ »

«باد جهانگیر چو انعام خود»