« бўзр » он нави гули бустони камол

«بوذر» آن نو گل بستان کمال

Кард аз ин олами фонӣ чу сафар

کرد از این عالم فانی چو سفر

Нав гулӣ рафт ки чун лола гузошт

نو گلی رفت که چون لاله گذاشت

Доғҳо гулшани худро бҷгр

داغها گلشن خود را بجگر

Кард аз ин аҷри мусӣбати фориғ

کرد از این اجر مصیبت فارغ

Зиммаи хештан аз ҳақи падар

ذمه خویشتن از حق پدر

Чид агар дасти аҷали хуши самарӣ

چید اگر دست اجل خوش ثمری

Бош ёрб ту нигаҳдори шаҷар

باش یارب تو نگهدار شجر

Ақли таърих вФотш пурсед

عقل تاریخ وفاتش پرسید

Гуфтамаш : « ҳайфи зи млобўзр ! »

گفتمش:«حیف ز ملابوذر!»