Чу рӯ кард « ҳоҷии Муҳамади ҳусайн »

چو رو کرد «حاجی محمد حسین »

Бҷнт аз ин олам бе бақо

بجنت از این عالم بی بقا

Хурушону ҷӯшони зи дунбол ӯ

خروشان و جوشان ز دنبال او

Равони гашти хӯни дил аз дида ҳо

روان گشت خون دل از دیده ها

Дарини гулшан аз тундбоди аҷал

دراین گلشن از تندباد اجل

Чаҳ озода нахлӣ даромад зи по !

چه آزاده نخلی درآمد ز پا!

Гулӣ рафт зини бӯстон ! каз ғамаш

گلی رفت زین بوستان! کز غمش

Фаромӯш шудаи булбулонро наво

فراموش شده بلبلان را نوا

Толиб кард таърихи фӯташи зи ман

طالب کرد تاریخ فوتش ز من

Азизии бтрзи сухани ошно

عزیزی بطرز سخن آشنا

Баровардам аз рӯй ихлоси даст

برآوردم از روی اخلاص دست

Бигуфтам : « биёмурзад ӯро худо » !

بگفتم: «بیامرزد او را خدا»!