Маи бурҷи иқбол , « наввоби хон »
مه برج اقبال، «نواب خان »
Ки бодои илоҳии ҷаҳонаши бком
که بادا الهی جهانش بکام
зи овозаи адлу эҳсон ӯ
ز آوازه عدل و احسان او
Буд гӯши ин на садаф , пурмудом
بود گوش این نه صدف، پرمدام
Бмидон ҳастӣ , зи лутфи ҳақаш
بمیدان هستی، ز لطف حقش
Буд тавсани нилаи чархи ром
بود توسن نیله چرخ رام
Банно кард , маҳтобеи дилнишин
بنا کرد، مهتابیی دلنشین
Ки рӯз аз шаб он кунад нури вом
که روز از شب آن کند نور وام
зи баси хўшдлии рости онҷои ҳуҷум
ز بس خوشدلی راست آنجا هجوم
Наёбад дар он роҳ , андӯҳи шом
نیابد در آن راه، اندوه شام
Дар он фарш , дигари такаллуф буд
در آن فرش، دیگر تکلف بود
Ки фаршаст маҳтоби онҷои мудом
که فرش است مهتاب آنجا مدام
Аз ин фикр ҳар моҳи коҳади қамар
از این فکر هر ماه کاهد قمر
Ки чун бугзарад зини мубораки мақом ? !
که چون بگذرد زین مبارک مقام؟!
Бҳдӣаст кайфияти он , ки ҳаст
بحدی است کیفیت آن، که هست
Дизи он ёди кайфият май ҳаром !
دز آن یاد کیفیت می حرام!
Дар он шом дорад зи баси файзи субҳ
در آن شام دارد ز بس فیض صبح
Шавад бар забони шаби бихирам , салом
شود بر زبان شب بخیرم، سلام
Заҳр сӯ шуд андешаи таърихи ҷӯ
زهر سو شد اندیشه تاریخ جو
Чу шуд он хуҷаста нишин тамом
چو شد آن خجسته نشین تمام
Дуо кард воъиз ба ихлос ва гуфт :
دعا کرد واعظ به اخلاص و گفت:
« илоҳӣ нишинад дар он шодком »
«الهی نشیند در آن شادکام »