Рафт нур дидаам « абдулҳусайн »
رفت نور دیده ام «عبدالحسین »
Тобам аз дили барад ва , хоб аз дида ам
تابم از دل برد و، خواب از دیده ام
Чун тавонад дид холии ҷой ӯ
چون تواند دید خالی جای او
Дида дар хӯни худ ғалтида ам
دیده در خون خود غلتیده ام
Мӯии оташи дидаро монад танам
موی آتش دیده را ماند تنم
Бскаҳ аз дардаши бахуд печида ам
بسکه از دردش بخود پیچیده ام
Гуфт : ёрӣ чист аз маҳзуни туро
گفت: یاری چیست از محزون ترا
Кин чунин ошуфтаи ?ут кам дидаам ? !
کاین چنین آشفته ات کم دیده ام؟!
Дар ҷавобаш гуфтам ва , таърих шуд :
در جوابش گفتم و، تاریخ شد:
« рафтаи нур дидаам , аз дидаам » !
«رفته نور دیده ام، از دیده ام »!