Аз ҷаҳон рафт « мирФзли аллоҳ »

از جهان رفت «میرفضل الله»

Пок чун аз саводи дидаи нигоҳ

پاک چون از سواد دیده نگاه

Аз гули ҷнтш чу буд сиришт

از گل جنتش چو بود سرشت

Бози худро кашид сӯии биҳишт

باز خود را کشید سوی بهشت

Ташнааш буд чун лаби кавсар

تشنه‌اش بود چون لب کوثر

Лаб накард аз шароб , ҳастӣ тар

لب نکرد از شراب، هستی تر

Басти баҳри хариди ҷинси бақо

بست بهر خرید جنس بقا

Бори ҷони сӯии бандари уқбо

بار جان سوی بندر عقبی

Нахлӣ афганда шуд ба хоки ҳалок

نخلی افگنده شد به خاک هلاک

Ки чу ӯ кам фитода буд ба хок

که چو او کم فتاده بود به خاک

Дасти даврони зи боғи ҳасани сайр

دست دوران ز باغ حسن سیر

Бастаи гулдастае чунин камтар !

بسته گلدسته‌ای چنین کمتر!

Дар никуӣ , зи ҷумла афзӯн шуд

در نکویی، ز جمله افزون شد

Одамии ин қадари малик чун шуд ? !

آدمی این قدر ملک چون شد؟!

Неки зот , зоҳир аз хеш

نیک ذات، ظاهر از خویش

Ҳамчуи нури сиёдат , аз рӯйиш

همچو نور سیادت، از رویش

Фурқаташ , сӯхти ёру ҳамдам ро

فرقتش، سوخت یار و همدم را

Рафтанаш , доғ кард олам ро

رفتنش، داغ کرد عالم را

Давряши тоқат аз миёни бардошт

دوریش طاقت از میان برداشت

Риҳлаташи сабр дар касе нагузошт

رحلتش صبر در کسی نگذاشت

Баҳри таърих , ақлро ҷустам

بهر تاریخ، عقل را جستم

Буд ӯ низ бе худ аз ин ғам

بود او نیز بی‌خود از این غم

Боз омад з бехудӣ чу ба худ

باز آمد ز بی‌خودی چو به خود

Гуфт : « вай , ҳам нишин ҷадаш шуд »

گفت:«وی، هم‌نشین جدش شد»