эй дӯсти мронми з дар хеши худо ро

ای دوست مرانم ز در خویش خدا را

Каз пеш наронанд шаҳони хайли гадо ро

کز پیش نرانند شهان خیل گدا را

Бози ой ки то фарш кунам дида ба роҳат

باز آی که تا فرش کنم دیده به راهت

Ҳайфаст ки бар хок наҳй он кафи по ро

حیف است که بر خاک نهی آن کف پا را

Аз дасти мадаи бода ки ин сайқали арвоҳ

از دست مده باده که این صیقل ارواح

Бизадойад аз ойӣнаи дили занги риё ро

بزداید از آیینه دل زنگ ریا را

Зоҳиди туу раби арнӣ ? ин чаҳ хаёл аст

زاهد تو و رب ارنی؟ این چه خیال است

Бо дида худбин натавон дид худо ро

با دیده خودبین نتوان دید خدا را

Ҳаргиз набарӣ роҳ ба сари манзили ало

هرگز نبری راه به سر منزل الا

То марҳала паймо нашӯй водии ло ро

تا مرحله پیما نشوی وادی لا را

Чун давр ба ошиқ бирасад соқии даврон

چون دور به عاشق برسد ساقی دوران

Дар давр тасалсул фиканд ҷоми бало ро

در دور تسلسل فکند جام بلا را

Оташ ба ҷаҳонӣ занад ар сӯхтаи ҷонӣ

آتش به جهانی زند ار سوخته جانی

Бар доман маъбуд занад дасти дуо ро

بر دامن معبود زند دست دعا را

Тӯфон бало омад ва бигирифт дару дашт

طوفان بلا آمد و بگرفت در و دشت

Чун Нӯҳ барафрошт ба ҳақи дасти раҷо ро

چون نوح برافراشت به حق دست رجا را

Дар ҳазрати ҷонони сухан аз хеши мгўӣид

در حضرت جانان سخن از خویش مگوئید

Қадре набӯд дар бар хуршеди сҳо ро

قدری نبود در بر خورشید سها را

Аз дард манолед ки мардони раҳи ишқ

از درد منالید که مردان ره عشق

Бо дард бисозанд ва нахоҳанд даво ро

با درد بسازند و نخواهند دوا را

Ваҳдат ки буд зиндаи хзрўор магар хӯрд

وحدت که بود زنده خَضَروار مگر خورد

Аз чашмаи ҳайвони фанои оби бақо ро

از چشمه حیوان فنا آب بقا را