Хуррами дили он кас ки зи бустон ту ояд

خرم دل آن کس که ز بستان تو آید

Гул дар бағал аз гашти гулистон ту ояд

گل در بغل از گشت گلستان تو آید

Мо бо лаби тФсидаҳи раҳ бодия рафтем

ما با لب تفسیده ره بادیه رفتیم

Хуши онкии зи сарчашмаи ҳайвон ту ояд

خوش آنکه ز سرچشمهٔ حیوان تو آید

Хуш май гузарии ғунчаи гушой чаман кист

خوش می‌گذری غنچه گشای چمن کیست

Ин бод ки аз ҷунбиши домон ту ояд

این باد که از جنبش دامان تو آید

Бар моидаи хулди хўронми ҳамаи хӯнам

بر مائدهٔ خلد خورانم همه خونم

Рашки магасии кони з сар хон ту ояд

رشک مگسی کان ز سر خوان تو آید

Гӯи мотами худ дор ва ба назораи қадам на

گو ماتم خود دار و به نظاره قدم نه

Онкас ки ба роҳи сари майдон ту ояд

آنکس که به راه سر میدان تو آید

Сари лашкар ҳар фитна ки ояд паии ҷонӣ

سر لشکر هر فتنه که آید پی جانی

Тозон зи раҳи арсаи ҷавлон ту ояд

تازان ز ره عرصهٔ جولان تو آید

Ваҳшии мараз ишқ кашад чораи гарон ро

وحشی مرض عشق کشد چاره گران را

Бечораи табибӣ ки ба дармон ту ояд

بیچاره طبیبی که به درمان تو آید

Хониш
шморҳ 158 — ъндлӣб