Рӯзии ин бегонагӣ берун кунад аз хуии хеш

روزی این بیگانگی بیرون کند از خوی خویش

Ошноӣ мо шавад моро бихонад сӯии хеш

آشنای ما شود مارا بخواند سوی خویش

Ҳам расад рӯзӣ ки дар кор бад омӯз афканд

هم رسد روزی که در کار بد آموز افکند

Ин гиреҳи комрўзи афкандаи сет бар абрӯии хеш

این گره کامروز افکنده‌ست بر ابروی خویش

Лозими нокомӣ ишқаст истиғнои ҳасан

لازم ناکامی عشق است استغنای حسن

Нест ҷои шиквагар мирондм аз кӯии хеш

نیست جای شکوه گر میراندم از کوی خویش

Чун писандами бози фитроки ту , зер по фикан

چون پسندم باز فتراک تو ، زیر پا فکن

Ин сиррӣ каз бор ӯ фарсӯдаам зонуии хеш

این سری کز بار او فرسوده‌ام زانوی خویش

Суди ваҳшии чеҳра бар хок дараш чандон ки шуд

سود وحشی چهره بر خاک درش چندان که شد

Ҳам хаҷал аз роҳ ӯ ҳам мунфаил аз рӯй хеш

هم خجل از راه او هم منفعل از روی خویش