Дар мондаам ба дарди дил бе алоҷи хеш

در مانده‌ام به درد دل بی علاج خویش

Ва зи бади мизоҷии дили кӯдаки мизоҷи хеш

و ز بد مزاجی دل کودک مزاج خویش

Меҳр хазона ёфт дилу ҷон ва ҳар чаҳ буд

مهر خزانه یافت دل و جان و هر چه بود

Ҷӯяд ҳануз азин даҳ вайрони хароҷи хеш

جوید هنوز ازین ده ویران خراج خویش

Ҷонро магар ба машъалаи дили бурун барам

جان را مگر به مشعلهٔ دل برون برم

Зини рӯзҳои тира ва шабҳои доҷи хеш

زین روزهای تیره و شبهای داج خویش

Фарҳодро ки бугзарад аз сар чаҳ нисбат аст

فرهاد را که بگذرد از سر چه نسبت است

Бо онкӣ мушкиласт бар ӯ тарки тоҷи хеш

با آنکه مشکل است بر او ترک تاج خویش

Ъзби Фуроти гӯи дгарии хур ки мо хушем

عذب فرات گو دگری خور که ما خوشیم

Бо оби шӯри дидау талхи аҷоҷи хеш

با آب شور دیده و تلخ اجاج خویش

эй соҳиби матоъи сабоҳати тлтФӣ

ای صاحب متاع صباحت تلطفی

Коўрдаҳи оҷизӣ ба дарат эҳтиёҷи хеш

کاورده عاجزی به درت احتیاج خویش

Ваҳшӣ ривоҷ нест суханро , забон бабанд

وحشی رواج نیست سخن را، زبان ببند

То чанд даъвӣ аз сухан бе ривоҷи хеш

تا چند دعوی از سخن بی رواج خویش