Кӯҳкан бар ёди ширину лаби ҷони парвариш

کوهکن بر یاد شیرین و لب جان پرورش

Ҷон ширин доду ғайр аз тешаи номад бар сараш

جان شیرین داد و غیر از تیشه نامد بر سرش

Онкии мушти устихонӣ буд бигузар сӯй ӯ

آنکه مشت استخوانی بود بگذر سوی او

То бибинӣ зи оташи ҳиҷрони кафани хокистараш

تا ببینی ز آتش هجران کفن خاکسترش

Ҷумла аз хок дараш хезанд рӯзи растхез

جمله از خاک درش خیزند روز رستخیز

Бскаҳи беморон ғам марданд бар хок дараш

بسکه بیماران غم مردند بر خاک درش

Дасти брхнҷр хиромон меравад он тарки маст

دست برخنجر خرامان می‌رود آن ترک مست

Мондаи чашми ҳасрати халқӣ ба дасту ханҷараш

مانده چشم حسرت خلقی به دست و خنجرش

Фикри зулфат аз сари ваҳшии сар мӯе нарафт

فکر زلفت از سر وحشی سر مویی نرفت

Гарчи мӯеи гашт аз зулфи ту ҷисми лоғараш

گرچه مویی گشت از زلف تو جسم لاغرش