Чу хоҳам каз раҳи шавқаши дамӣ бар гирди сари гирдам

چو خواهم کز ره شوقش دمی بر گرد سر گردم

Ба наздикаши рӯми сади бору боз аз шарми баргардам

به نزدیکش روم سد بار و باز از شرم برگردم

Ман бади рӯзро он бахти бедор аз куҷо бошад

من بد روز را آن بخت بیدار از کجا باشد

Ки дар кӯяши шабӣ чун посбонон то саҳари гирдам

که در کویش شبی چون پاسبانان تا سحر گردم

Дилами сади пораи гашт аз ханҷарашу зи шавқ ҳар захмӣ

دلم سد پاره گشت از خنجرش و ز شوق هر زخمی

Ба хеш оем дамии сади бор ва аз худ бихбри гирдам

به خویش آیم دمی سد بار و از خود بیخبر گردم

Агар ҷузи каъбаи кӯй ту бошад қиблаи гоҳи ман

اگر جز کعبهٔ کوی تو باشد قبله گاه من

Алоҳии ноумед аз саҷдаи он хок дар гирдам

الاهی ناامید از سجدهٔ آن خاک در گردم

На аз сӯзи муҳаббат бе насибами ҳамчуи парвона

نه از سوز محبت بی نصیبم همچو پروانه

Ки дар ҳар анҷумани гирди сари шамъ дигар гирдам

که در هر انجمن گرد سر شمع دگر گردم

Ба базми айши шабҳо то саҳар ӯро чаҳ ғам бошад

به بزم عیش شبها تا سحر او را چه غم باشد

Ки бар гирд дараш зории кунони шаб то саҳари гирдам

که بر گرد درش زاری کنان شب تا سحر گردم

Ба захми ханҷари бедод ӯ ху кардаам ваҳшӣ

به زخم خنجر بیداد او خو کرده‌ام وحشی

намехоҳам ки як дами давр аз он бидодгари гирдам

نمی‌خواهم که یک دم دور از آن بیدادگر گردم