Давр аз чамани васли яке мурғи асирам

دور از چمن وصل یکی مرغ اسیرم

Тарсам ки шӯии ғофил ва дар доми бимирам

ترسم که شوی غافل و در دام بمیرم

Хоҳам ки шавам азнзри лутфи ту ғоиб

خواهم که شوم ازنظر لطف تو غایب

Ҳар чанд ки пари дардам ва бисёр ҳақирам

هر چند که پر دردم و بسیار حقیرم

Гар оби фаромӯшии азин бештар ояд

گر آب فراموشی ازین بیشتر آید

Тарсам ки фурӯ шавед аз он лавҳи замирам

ترسم که فرو شوید از آن لوح ضمیرم

Ҷон кард видоъи тан ва бархест ки ваҳшӣ

جان کرد وداع تن و برخاست که وحشی

Биншин ту ки ман дар қадам мавкиб меРом

بنشین تو که من در قدم موکب میرم

Хониш
шморҳ 292 — ъндлӣб